ของข้าอีกไม่เห็นหรือว่ามีแขกมา รีบไปนำอาหารมาเร็ว” พูดแล้วก็ขยิบตา “วันนี้ไม่มีหน้าที่พวกเจ้าไปเอาเพิ่มมาอีกกาก็ได้” หมายถึงไปเอาเครื่องดื่มมาให้พวกเขา
ทหารที่ไม่ได้กลิ่นสุรามาหลายวันตาเป็นประกายแล้ววิ่งไปทั้งเสียงหัวเราะ
ทันทีที่พวกเขาเดินจากไปชายหนุ่มก็ถามเสียงต่ำว่า “พี่ตี๋ฝาน ท่านมาทำอะไรที่นี่ในวันที่หิมะตกหนักมีเรื่องสำคัญหรือ”
ตี๋ฝานพยักหน้าแล้วหยิบป้ายข้างเอวขึ้น ชายหนุ่มตกตะลึง “ใต้เท้าเจี่ยงงั้นหรือ”
“อืม…” เขาชี้ไปที่ฟู่จิน “คนผู้นี้คืออาจารย์ของใต้เท้าเจี่ยง อาจารย์ฟู่ ฟู่จิน”
ชื่อเสียงของฟู่จินนั้นมีประโยชน์อย่างมากบวกกับป้ายของเจี่ยงเหวินเฟิงทำให้ชายหนุ่มคำนับเขาด้วยความเคารพแล้วพูดว่า “เมื่อครู่นี้ข้าน้อยปิดหูปิดตาจึงเรียกท่านว่าบ่าวรับใช้หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคืองนะขอรับ”
ฟู่จินยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพเป็นคนฉลาดข้าจะโกรธเคืองไปทำไมกัน”
ตี๋ฝานแนะนำเขาให้ฟู่จิน “เขาเป็นสหายของข้าขอรับ นามหนีจุ้น พวกเราเคยเดินทางไปทำคดีที่ตงหนิงกับใต้เท้าเจี่ยง”
เจี่ยงชิงเทียนมีบุคลิกที่ไม่ธรรมดาไม่มีผู้ใดที่เคยร่วมงานกับเขาที่ไม่ชื่นชมเขา ตี๋ฝานพูดเช่นนี้แสดงว่าหนีจุ้นผู้นี้เป็นพวกเดียวกัน และสามา
