นใจถึงสาเหตุ ว่าเหตุใดถึงรู้สึกไม่ดีกัน
หลังจากที่ได้พบอันอ๋อง และได้พูดคุยสั้นๆ เกี่ยวกับงานราชการของวันนี้ เขาก็เบนสายตาไปทางหยางชู หยางชูเข้าใจเป็นอย่างดีจึงหันไปบอกอันอ๋องว่าจะออกไปชมหิมะด้านนอกสักหน่อย
ไม่นานกัวสวี่ก็เดินตามออกมา เขาหันไปมองรอบๆ แล้วถามเสียงเบา “ท่านอ๋องรู้สึกหรือไม่ว่าเขตพระราชฐานในวันนี้ดูไม่ค่อยปกติ”
หยางชูพยักหน้า “คนน้อยไปหน่อย”
กัวสวี่พูด “วันนี้เป็นโอกาสที่ดี”
ทั้งสองมองหน้ากันเป็นที่เข้าใจกันดีไม่จำเป็นต้องพูดออกมา
เมื่อพบว่าสถานการณ์ขององค์ชายรองดูไม่ปลอดภัยหยางชูก็หาทางแจ้งให้กัวสวี่ทราบอย่างลับๆ กัวสวี่มีแผนการอันแยบยลอยู่ในท้องมากมายขนาดนี้มีหรือจะไม่เข้าใจ
เขาเรียกหลานชายมาก่อนกล่าว “เจ้าไปที่ว่าการไปบอกกับใต้เท้าเจี่ยงว่าหิมะตกหนักเกินไปอาจเกิดอุบัติเหตุได้ให้เขาเตรียมตัวไว้”
ผู้เป็นหลานชายงง และถามว่า “ท่านอาหก เรื่องนี้ไม่อยู่ในส่วนของท่านไม่ใช่หรือ”
กัวสวี่ตำหนิ “ข้าให้เจ้าไปส่งข่าวไม่ต้องพูดมาก”
“อ้อ…”
“จำไว้ว่าห้ามตกหล่นแม้แต่คำเดียว”
“ทราบแล้วขอรับ” ผู้เป็นหลานชายทวนประโยคนี้หลายครั้งในใจแล้ว
