รีบออกจากวัง
กัวสวี่มองไปยังหยางชูแล้วถามเสียงเบา “ท่านอ๋องจะหาสถานที่พักผ่อนหรือไม่”
หยางชูส่ายหน้า “อันอ๋องอยู่ที่นี่ข้าไปไหนไม่ได้”
กัวสวี่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยอดไม่ได้ที่จะถามว่า “อันอ๋องมีคนห้อมล้อมมากมาย ขาดท่านผู้หนึ่งคงไม่เป็นไร” หยางชูยังคงส่ายหน้า
กัวสวี่ถอนหายใจ “ช่างเถอะ กระหม่อมไปทำงานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เขายกมือคำนับแล้วกลับไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ หยางชูยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่งเขากระทืบเท้าที่แข็งของตนเองแล้วเดินกลับเข้าห้องไป
ผู้อาวุโสกัวสวี่ผู้นี้มีความซื่อสัตย์น้อยกว่าอาจารย์ฟู่ ตามความคิดของเขา การตามใจองค์ชายรองคือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด การเสียอันอ๋องไปคงดีกว่าให้มีชีวิตอยู่เพราะจะไม่ปล่อยให้ พวกเขาเดือดร้อนในภายหลัง
หยางชูรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เขาจะไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น
อันอ๋องเห็นหยางชูเข้ามาก็รีบขอความช่วยเหลือจากเขา “เร็วเข้า ช่วยข้าดูฎีกาฉบับนี้เร็วว่าควรอนุมัติดีหรือไม่”
หยางชูลูบหน้าผากเขารับมาพลางพูดว่า “ข้าช่วยท่านแค่ชั่วคราวหากเป็นเช่นนี้ในอนาคตท่านจะทำอย่างไรกัน”
อันอ๋องถอนหายใจ “ข้าเองก็กังวลเหมือนกัน! บอกต
