ามตรงว่าข้าไม่มีความสนใจที่จะเป็นฮ่องเต้เลยไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่ใหญ่กับพี่รองถึงต้องทะเลาะกันเช่นนี้ด้วย”
หยางชูจ้องมองเขา “เหตุใดท่านถึงไม่สนใจเล่า ก่อนหน้านี้ท่านไม่ได้พูดหรือว่าผู้อื่นไม่เห็นท่านอยู่ในสายตา แต่หลังจากนี้จะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว เป็นเช่นนี้ไม่ดีหรือ”
“แต่ข้าไม่มีความมั่นใจว่าจะทำได้ดี” อันอ๋องพูดด้วยสีหน้าขมขื่น “ก่อนหน้านี้ข้าฟังเจ้า ตั้งใจเรียนกับอาจารย์กว่าจะทำความเข้าใจได้ไม่ง่ายเลยข้าเคยคิดว่าตนเองค่อนข้างมีพรสวรรค์ แต่ผลลัพธ์เล่า”
เขาพลิกฎีกาบนโต๊ะ “เจ้าดูสิ มีผู้อาวุโสหลายท่านมาสอนข้า แต่ข้ามักจะงงงวยเมื่อเห็นฎีกาเหล่านี้ ข้าไม่รู้ว่ามาตรการที่พวกเขาพูดถึงนั้นดีหรือไม่ดี ในนั้นมีความหมายอะไรซ่อน นอยู่แค่มองข้าก็ปวดหัวแทบระเบิดเพราะเจอปัญหาหนักยากจะจัดการแก้ไขได้ แต่เจ้าน่ะเมื่อได้ฟังก็สามารถพูดอย่างเป็นระเบียบแบบแผน ข้าทวนสิ่งที่เจ้าพูดมาให้เหล่าผู้อาวุโสฟังพวกเ เขาก็พูดสรรเสริญข้า…”
อันอ๋องพูด “เหตุ
