ตรอกคนเดินไม่มากนักมีเพียงแสงไฟจากบ้านเรือนเท่านั้น และตอนนี้เขาได้กลิ่นอันตราย สัญชาตญาณของหมาป่าทำให้เขาค้นพบงูพิษที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด
เขาทำตัวเงียบ และเดินต่อไปราวกับคนธรรมดา
เมื่อหันกลับมาเขาก็กลั้นลมหายใจอย่างรวดเร็ว อาศัยกิ่งไม้ที่ยื่นมาปกคลุมกระโดดขึ้นไปบนหลังคาแล้วพลิกอีกด้านหนึ่ง
จากนั้นก็เข้าไปใกล้งูพิษ ทันทีที่เขาพบงูพิษเขาก็ดึงกริชออกจากเอวแล้วแทงไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล
ในขณะนั้นจู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอื่นที่พุ่งมาจากด้านข้าง
ในระยะเวลาอันสั้น งูพิษเมื่อถูกพบเข้าให้แล้วจึงวิ่งหนีไปโดยไม่ลังเล
ซูถูตามไปทันที แต่อีกด้านหนึ่งก็ขยับตัวเช่นกัน
“ไอหยา!” เสียงร้องดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยร่างสองร่างที่ชนเข้าด้วยกัน
ซึ่งทำให้เกิดการขัดจังหวะการไล่ล่าของพวกเขาโดยบังเอิญ และงูพิษนั้นก็ใช้โอกาสนี้หลบหนีไป
เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นซูถูก็ตกตะลึง เขาหันศีรษะไปมองอย่างไม่เชื่อสายตา เห็นสตรีซึ่งถูกเขาชนจนเซ และทำท่าทางเป็นศัตรูอย่างรวดเร็ว
“เป็นท่านหรือ” เขาโพล่งออกมา
อีกฝ่ายเองก็ตกใจเช่นกัน “เหตุใดจึงเป็นท่านไปได้”
ทั้งสองมองหน้ากัน
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งอาหว่านก็พูดว่า “ท่านไม่ใช่บัณฑิตจากต
