่างเมืองหรอกหรือ เหตุใดถึงเป็นวรยุทธ์ได้”
ซูถูเพิ่งหาเสียงของตนเองเจอเขาถามนางว่า “ท่านยังไม่กลับไปหรือ”
อาหว่านไม่ได้รู้สึกถึงรังสีสังหารจากเขาจึงเก็บลูกศรเข้าแขนเสื้อไปจากนั้นลูบไหล่ที่ปวดเมื่อยพลางพูดว่า “เดิมทีเป็นเช่นนั้น แต่เกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อน!”
อุบัติเหตุนั่นก็คืองูพิษสองตัวนั้น
ซูถูเงียบแล้วถามนางว่า “พวกมันโจมตีท่านหรือ”
“ใช่” อาหว่านบ่น “ข้าล่อพวกมันวนเป็นวงกลมใหญ่ก่อนจะพบสถานที่ที่สะดวกที่จะลงมือ ผู้ใดจะรู้ว่าจู่ๆ ท่านก็พุ่งออกมา เกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือ”
ซูถูตอบ “ข้าเองก็เดินเล่นอยู่แถวนี้จากนั้นก็พบพวกมัน และคิดว่าพวกมันกำลังโจมตีข้า”
อาหว่านยิ้ม “อ้อ ดูไม่ออกเลยท่านเองก็เดือดร้อนเช่นกันใช่หรือไม่”
ซูถูหลีกเลี่ยงปัญหาสำคัญ “ชาวยุทธภพมีหรือจะไม่มีปัญหา”
อาหว่านกลอกตา และพูดว่า “พวกเราพบกันสามครั้ง ชัดเจนว่ามีวาสนาต่อกัน หากเชิญท่านมาดื่มน้ำแกงแกะด้วยกันจะได้หรือไม่”
ซูถูคิดจะปฏิเสธเขารู้ว่าอาหว่านต้องการสอบถามรายละเอียดของเขา
แต่เมื่อเปิดปากเขากลับตอบไปว่า “ได้!”
หนึ่งเค่อถัดมาทั้งสองก็กลับไปที่ร้านน้ำแกงแกะ
ตอนนี้ค่ำแล้วในร้านจึงคนน้อย อาหว่านคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่าง
