ต่อบรรพบุรุษหรือไม่ อาการถึงได้ด ดีขึ้นเยอะจากหลายปีที่ผ่านมางานยุ่งในช่วงปลายปีก็กลัวว่าอาการจะกำเริบขึ้นอีก
“ใกล้เดือนสิบเอ็ดแล้วยังมีหิมะตกหนักหลายครั้ง เกรงว่าจะเดินทางไม่สะดวกนัก”
ฮุ่ยเฟยยิ้ม “เขาซิ่วชานอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง ทางถนนเรียบมีคนเดินหิมะทุกวันจะเดินยากเพียงใดเชียว ฝ่าบาทเลือกวันที่มีแดดเดี๋ยววันนั้นก็มาถึง สองเดือนนี้เป็นช่วงที่หนาวที สุด ฝ่าบาทพักฟื้นแล้วค่อยกลับมาช่วงปีใหม่พระวรกายคงเบาสบายขึ้นนะเพคะ”
ครั้งนี้ฮ่องเต้รู้สึกหวั่นไหวเขาพูดว่า “เจิ้นจะคิดดูอีกที”
ฮุ่ยเฟยไม่พูดอะไรอีกแล้วเปลี่ยนไปพูดเรื่องอาหารของวันนี้จากนั้นส่งไปให้กุ้ยเฟย
หลังอาหารฮ่องเต้ขึ้นเสลี่ยงเดิมทีคิดจะกลับไปที่ท้องพระโรง แต่พอคิดดูอีกทีก็สั่งขันทีที่ยกเสลี่ยงว่า “ไปตำหนักเชียนชิว”
…………
เวินซิ่วอี๋ออกมา นางมองฮุ่ยเฟยที่นั่งหลับตาพิงพนักเก้าอี้แล้วถามว่า “เขาเห็นด้วยหรือไม่”
ฮุ่ยเฟยพูดโดยไม่ลืมตา “ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง”
เวินซิ่วอี๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ท่านอาไม่ธรรมดาจริงๆ ซิ่วอี๋ยังคิดว่
