๋มีส่วนอย่างมาก”
องค์ชายรองตระหนักในทันใด และรู้สึกซาบซึ้งต่ออาจารย์หง “อาจารย์วางแผนเพื่อข้านานเพียงนี้ บุญคุณครั้งนี้…หากวันหนึ่งข้าสมปรารถนาข้าจะไม่ลืมอาจารย์แน่นอน”
อาจารย์หงปลาบปลื้มใจ “สิ่งที่กระหม่อมทำทั้งหมดนี้คือเพื่อตอบแทนองค์ชาย อย่าพูดเรื่องบุญคุณเลยพ่ะย่ะค่ะ” เขาพูดเช่นนั้นองค์ชายรองยิ่งรู้สึกประทับใจ
อาจารย์หงพูด “ไม่ง่ายสำหรับซิ่วอี๋ที่จะมาที่นี่ องค์ชาย…พวกเรามาพูดเรื่องสำคัญกันก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองรินน้ำชาให้ด้วยตนเองแล้วกล่าวขอบคุณอาจารย์หง และเวินซิ่วอี
หลังคุยเรื่องไร้สาระกันเสร็จอาจารย์หงพูดว่า “องค์ชาย หากไม่มีอะไรผิดพลาด ขบวนรถของฝ่าบาทจะออกจากเมืองหลวงในไม่ช้านี้มุ่งหน้าไปพระราชวังอี๋ชุนที่เขาซิ่วชาน และจะประทับที่นั่ นจนถึงสิ้นปี”
องค์ชายรองสงสัย “แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้า ข้ามีความผิดติดตัวเสด็จพ่อไม่พาข้าไปอยู่แล้ว”
อาจารย์หงยิ้ม “นี่เป็นโอกาสขององค์ชายแล้ว! ท่านลองนึกดูฝ่าบาทไม่อยู่แล้วผู้ใดจะดูแลราชกิจแทน ถึงหลู่เซียงจะมีฝีมือเยี่ยม แต่ก็ต้องมีเจ้านายในนามด้วยไม่ใช่หรือ”
สีหน้าขององค์ชายรองมืดมนเขา
