ังคงพูดยกย่องเผยกุ้ยเฟยบอกว่านางเข้าวังมาหลายปีอีกทั้งยังใจดีกับทุกคน ในวังหลวงไม่มีผู้ใดไม่ชอบนางยิ่งกว่านั้นยังรักเดียวใจเดียวต่อฮ่องเต้ ไม่เคยประจบประแจง ไม่ต้องการชื่อเสียงเงินทอง ไม่แปลกใจเลยที่ทำดีได้ดี ทุกคนต่างพูดว่าทั้งงดงาม และใจดีเป็นเช่นนี้นี่เอง พูดแล้วก็อยากทำงานปักมอบให้เผยกุ้ยเฟยเป็นการขอบคุณ
แน่นอนฮ่องเต้บอกว่านางไม่ต้องทำรักษาอาการป่วยสำคัญที่สุดแค่น้ำใจก็เพียงพอแล้ว ทั้งสองพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งฮ่องเต้ก็เสด็จกลับ
เวินซิ่วอี๋เดินเข้ามาจากด้านนอกแล้วถามนาง “เหนียงเหนียงทำอะไร หายากที่ฝ่าบาทจะเสด็จมา เหตุใดท่านไม่พูดเรื่องของตนเอง แต่กลับเอาแต่ชมกุ้ยเฟยอย่างนั้นประจบประแจงแทนนางอีก”
ฮุ่ยเฟยเอนกายพิงหัวเตียงดื่มยาเสร็จก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบบนริมฝีปากช้าๆ แล้วตอบว่า “เจ้าไม่เข้าใจในวังหลวงแห่งนี้ การพูดจาว่าร้ายผู้อื่น…ถือเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำต้องพูดแต่เรื่องดีเท่านั้น” เวินซิ่วอี๋เลิกคิ้วไม่เข้าใจความหมาย
ฮุ่ยเฟยพูดช้าๆ “ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ฝ่าบาททั้งรัก ทั้งมีน้ำใจไมตรี ทั้งไร้ความปรานี ที่บอกว่าเขารักใคร่เขายังคงรักสนมแก่ๆ อย่างข้าอยู่บ้าง หากบอกเขาไร้ความปรานีผู้ที่เขารักอ
