ดว่าหิมะสูญเสียสีสันซึ่งข้ามีความคิดเห็นที่ต่างออกไป”
เวินซิ่วอี๋มีสีหน้างงงวย ประโยคนี้มีปัญหาตรงไหนกัน ถึงหิมะจะงดงาม แต่ก็น่าเบื่อเกินไป หรือว่านางทำให้หิมะมีสีสันขึ้นมาได้
หมิงเวยพูดกับฮ่องเต้อีกครั้งว่า “ฝ่าบาทเองก็ทราบดีว่าหม่อมฉันไม่มีทักษะอื่นใด เพียงแต่หม่อมฉันศึกษาเคล็ดวิชาไม่กี่วันจึงสามารถใช้เคล็ดวิชาเล็กๆ ได้ประมาณหนึ่ง อาจต้องใช้ของบางอย่างโปรดฝ่าบาทพระราชทานอนุญาตด้วยเพคะ”
ฮ่องเต้พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “อนุญาต”
หมิงเวยกล่าวขอบคุณแล้วโบกมือเรียกคนข้างกายเขา ว่านต้าเป่าตกใจเขาชี้ที่ตนเอง หมิงเวยพยักหน้าตอบกลับ
ว่านต้าเป่าเดินเข้าไปหา “คุณหนูหมิงมีอะไรรับสั่งหรือขอรับ”
เขาคิดในใจ คุณหนูหมิงผู้นี้กล้าหาญจริงๆ ตนเป็นขันทีใกล้ชิดของฝ่าบาท ผู้อื่นจะกล้าสั่งการได้อย่างไร แต่นางกลับไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย
หมิงเวยโน้มตัวเข้าไปหาพูดกระซิบข้างหูเขาสองสามคำจากนั้นก็มอบยันต์กองหนึ่งให้เขา และสุดท้ายก็ถามว่า “กงกงได้ยินชัดเจนหรือไม่”
ว่านต้าเป่าพยักหน้าเขาหันไปมองฮ่องเต้เมื่อได้รับอนุญาตจึงโค้งคำนับ
“กระหม่อมจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” ไม่นานนักว่านต้าเป่าก็กลับมา
“คุณหนูหมิง พร้อมแล้วขอรับ”
หมิ
