ใดท่านไม่เรียกให้คนไปช่วยล่ะ”
อาหว่านส่งม้วนภาพให้นางแล้วพูดว่า “ข้าไปเองสะดวกกว่า เสร็จงานก็บังเอิญผ่านร้านเลยนำภาพเหล่านี้กลับมา ท่านอ๋องจู้จี้จุกจิกเพียงนั้นหากให้ผู้อื่นไปดู อีกประเดี๋ยวคงได ด้อาละวาดแน่”
เสี่ยวถงยิ้ม “มีเพียงพี่เท่านั้นที่สามารถเข้าใจความคิดของท่านอ๋องได้อย่างเต็มที่”
อาหว่านทำปากยื่น “ข้าจะไปอ่านความคิดท่านอ๋องออกได้อย่างไร! ท่านชอบถูก...” พูดได้เพียงครึ่งคำนางก็โบกมือ “ช่างเถอะๆ ไม่พูดเรื่องนี้ดีกว่าท่านอ๋องกลับมาหรือยัง”
“กลับมาแล้ว อยู่ที่ห้องหนังสือ!”
“พอดีเลย ข้าจะเอาไปให้ท่านดูสักหน่อยว่าพอใจหรือไม่”
ทั้งสองไปที่ห้องหนังสือ หยางชูถามนาง “อาหว่าน เหตุใดเจ้าถึงกลับมาเอาป่านนี้ ทานข้าวแล้วหรือยัง”
อาหว่านตอบ “ทานจากข้างนอกมาแล้วเจ้าค่ะ ช่วงนี้อาจารย์ฟู่ไม่เคลื่อนไหวอะไรจึงไม่มีเรื่องอะไรมากมาย”
หลังจากจัดการเรื่องเส้นสายภายในจวนเสร็จ นางมอบเรื่องต่างๆ รอบกายหยางชูให้แก่เสี่ยวถงแล้ว ตอนนี้ดูแลรับผิดชอบเรื่องข้อมูลข่าวสารทุกวันนี้ยุ่งจนไม่สามารถสลัดตัวออกมาได้
“ทั้งสองคนประพฤติตัวเรียบร้อยไม่ออกนอกลู่นอกทางช่วงนี้จ
