ะทำเรื่องอะไรได้ เจ้าเองก็ดูแลตัวเองด้วยทุกวันนี้เจ้ายุ่งกว่าข้าอีก”
อาหว่านพูด “พวกเรามีผู้ใดไม่ยุ่งไปกว่าท่านบ้าง ธุระของเสี่ยวถงเยอะกว่าท่านอีก! ไม่เหมือนท่านวันๆ ไม่ตกปลาก็ฟังเพลง”
หยางชูถูกนางพูดเช่นนั้นก็รู้สึกอับอาย “ข้ายุ่งสิถึงจะแปลก”
อาหว่านแค่พูดไปอย่างนั้นหากเขายุ่งในวังจะไม่ตึงเครียดหรอกหรือ นางพูดว่า “เวลานี้แล้ว ท่านอ๋องรีบพักผ่อนเร็วๆ นะเจ้าคะ”
“เจ้าก็ด้วย เป็นสตรีอย่านอนดึกล่ะ”
ทั้งสองพูดต่ออีกไม่กี่ประโยคก็ส่งม้วนภาพให้กับขันทีเพื่อแขวนมัน แล้วอาหว่านก็เดินกลับไป
เสี่ยวถงพูด “วันนี้ให้ครัวเคี่ยวกระดูกแกะ อร่อยที่สุด พี่จะรับสักชามหรือไม่”
“ได้!” อาหว่านพูดอย่างร่าเริง “ฝีมือเจ้าดีขึ้นเรื่อยๆ ต่อไปก็ไม่รู้จะหยอกล้อผู้ใดแล้ว”
เสี่ยวถงพูด “เหตุใดพี่ต้องหยอกล้อข้าด้วย อย่างไรก็ต้องเป็นท่านอยู่แล้ว”
อาหว่านโบกมือ “ข้าหรือ ไม่ออกเรือนหรอก”
“ทำไมล่ะ” อาหว่านยิ้ม แต่ไม่พูดอะไร
เมื่อน้ำแกงกระดูกแกะมาถึง นางสูดกลิ่นอย่างเคลิบเคลิ้ม “หอมจริงๆ เจ้าเคี่ยวได้อร่อยมากไม่มีกลิ่นสาบของเนื้อแกะเลย” พูดถึงตรงนี้นางก็เลิกคิ้ว
เสี่ยวถงถาม “มีตรงไหนไม่ดีหรือ”
“เปล่าหรอก” อาหว่านถือตะเกียบพลางครุ่
