ยู่ในเสวียนตูกวันข้าก็ขยัน! เจ้าอย่ามาให้ร้ายข้า ท่านอาจารย์บอกว่าในเมื่อลาพักร้อนก็ไปสนุกสนานให้เต็มที่ เจ้าไม่ไปก็ไม่ไป แต่อย่ามาให้ร้ายข้า!”
เมื่อเห็นเขาโกรธจนเดินออกไปหมิงเวยจึงยิ้ม “ได้ ข้าพูดมากเอง หายากที่พี่ห้าจะกลับบ้านเช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ!”
………..
หมิงเวยเองก็ยุ่งมาหลายวันกว่าจะได้พัก ออกมาเดินเล่นพักผ่อนสักหน่อยก็ดี สองพี่น้องพร้อมกับตัวฝูขึ้นรถม้าไปที่สระฉางเล่อ
ทั้งสามกินไปเดินเล่นไปจนถึงเวลาบ่ายถึงได้เห็นเรือสำราญจอดอยู่กลางทะเลสาบ และเริ่มตีกลอง
เสียงกลองดังขึ้นนักท่องเที่ยวก็แห่กันไปที่ทะเลสาบ เสียงเพลงแห่งความสุขที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายต่างถิ่น นักเต้นระบำชาวหูสวมชุดระบำโปร่งบางปรากฏขึ้นบนเวที
ชุดระบำของสาวงาม แต่ละคนทั้งบางทั้งโปร่งใสเผยให้เห็นหน้าอกขนาดใหญ่ อีกทั้งที่แขน ข้อเท้า และเอวบางผิวขาวประดับด้วยสีทองมีเสียงกริ๊งๆ เวลาเดิน พวกนางเต้นตามเสียงเพลง เอวของพวกนางแกว่งไปมาราวกับปลาที่กำลังว่ายน้ำ
ผู้ชมส่งเสียงชื่นชมเงินรางวัลถูกโยนลงไปในเรือที่ริมทะเลสาบ มีนักกวีแต่งบทกลอน และอ่านออกเสียงดัง หากแต่งได้ดีก็จะได้รับเ
