หนิงซิวคิดจะตามไป แต่พอเขายืนขึ้นก็ทรงตัวไม่อยู่ ยกมือกุมหน้าอก
หยางชูมองนิ้วทั้งสิบที่เปื้อนเลือดของเขาแล้วกดเขาลง “ศิษย์พี่ ท่านอย่าขยับเลย”
หนิงซิวพูด “หากจับเขาไม่ได้ก็ควรจับลูกน้องของเขาสักสองคน พวกเรารู้เรื่องเกี่ยวกับพวกเขาน้อยเกินไป หากเราไม่ใช้โอกาสนี้เพื่อค้นหาที่มาของพวกเขา พบกันครั้งหน้าพวกเราอ อาจเป็นฝ่ายถูกกระทำ”
หยางชูยิ้ม “ถ้าเรื่องนั้นไม่จำเป็น”
หนิงซิวมองเขาอย่างสงสัย
หยางชูพูด “ที่นี่คือชานเมืองของเมืองหลวงเห็นได้ชัดว่าเรามีข้อได้เปรียบด้านสถานที่ ท่านคิดว่าข้าจะไม่ทำอะไรเลยหรือ ใต้เท้าเจี่ยงกลับไประดมพลตั้งนานแล้วไม่ว่าเขาจะแข็งแกร ร่งเพียงใด เขาก็ต้องทิ้งบางสิ่งไว้เบื้องหลังยามถูกล้อมไปด้วยกองทหาร!”
หนิงซิวมองเขา หยางชูที่ถูกจ้องมองไม่เข้าใจ “ทำไมหรือ ข้าพูดอะไรผิดหรือ”
“เปล่า” จากน้ำเสียงของเขาดูมีความคะนึงคิดอย่างใจหายเล็กน้อย “เจ้าคิดรอบคอบกว่าข้า”
ในตอนที่เพิ่งมาที่นี่ใหม่ๆ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายยังเด็กอยู่ แม้จะมีสติปัญญา แต่ไม่ได้ดูน่าเชื่อถือเพียงนั้น ทั
