ฟู่จินเดินทางไปที่หออวี้เป่า
หออวี้เป่าเป็นร้านค้าพู่กันน้ำหมึกซึ่งเจ้าของเป็นบัณฑิตแม้จะการเรียนธรรมดา แต่กลับชื่นชมคนมีชื่อเสียงมาก
ร้านของเขาเลือกแขก หากไม่รู้หนังสือจะเป็นเชื้อพระวงศ์ หรือชนชั้นสูงเขาก็ไม่ไว้หน้า แต่สำหรับฟู่จินผู้ยิ่งใหญ่แล้วได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นทันทีที่เขาปรากฏตัว
การเลือกปฏิบัติเช่นนี้ในยุคที่การเขียนได้รับความนิยม ไม่เพียงแต่จะไม่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของศีลธรรมอันสูงส่งอีกด้วย
ดังนั้นแม้หออวี้เป่าเป็นเพียงร้านขายพู่กันน้ำหมึก แต่ก็มีชื่อเสียงที่ยอดเยี่ยมในหมู่แวดวงเหล่าบัณฑิต
“ท่านฟู่ ไม่ได้มาเสียนานเลย” เจ้าของร้านยิ้ม และนำชามาให้ด้วยตนเอง
ฟู่จินหยิบมันขึ้นมาดูสีก่อนแล้วค่อยดมกลิ่น จากนั้นก็จิบช้าๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นชาที่ดีเป็นชาปี้หลัวชุนจากทางใต้หรือ ชาแคว้นฉีของพวกเราไม่ได้หอมเท่านี้”
เจ้าของร้านยกนิ้วโป้ง “ท่านฟู่ช่างรอบรู้ยิ่ง นี่เป็นชาปี้หลัวชุนชั้นเลิศข้าซื้อมาจากพ่อค้าทางใต้เพราะซื้อมาเพียงสองจินข้าจึงหวงมาก แต่เพราะท่านฟู่มาหาจึงเอามาต้อนรับ”
ฟู่จินหัวเราะ “ขอบคุณสหายที่มีระดับ ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”
เจ้าของร้านใช้โอกาสนี้พูดว่า “หากท
