่านอยากขอบคุณเขียนอักษรภาพให้หน่อยได้หรือไม่ขอรับข้าคิดเรื่องนี้มานานแล้ว”
ฟู่จินลูบข้อมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นเหตุใดไม่รีบเอาพู่กันกับหมึกมาล่ะ”
เจ้าของร้านดีใจมากแล้วสั่งผู้ช่วยของตน “เร็ว! รีบไปเอากระดาษ พู่กันกับหมึกที่ดีที่สุดมา!” จากนั้นก็โค้งคำนับแล้วผายมือ “เชิญขอรับ”
ฟู่จินเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ชั้นบนผู้ช่วยยื่นพู่กันกับหมึกให้ เจ้าของร้านก็พูดว่า “การเขียนต้องใช้สมาธิ พวกเจ้าถอยออกไปเฝ้าข้างล่างไว้ให้ดีอย่าให้คนอื่นมารบกวนท่านฟู่ได้” ผู้ช่วยตอบรับจากนั้นก็พาผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปจนหมด
เมื่อประตูห้องส่วนตัวปิดลงก็ไม่มีผู้ใดอยู่ที่ชั้นสองอีก เจ้าของร้านหุบยิ้มเขาคารวะให้ฟู่จินแล้วพูดเสียงเคร่งขรึม “ท่านฟู่”
ฟู่จินพยักหน้าแล้วถามว่า “ทางด้านท่านอ๋องมีข่าวที่แน่นอนแล้วใช่หรือไม่”
“ขอรับ” เจ้าของร้านเข้าประเด็นสำคัญรีบอธิบายเรื่องนี้อีกครั้ง และสุดท้ายก็พูดว่า “ลายมือของบุคคลนั้นมีเพียงตำหนักตงกงเท่านั้นที่มีของเก่าหลงเหลือไว้อยู่หลักฐานแน่นหนาความผิดนี้ล้างไม่ออกแน่นอนขอรับ”
ฟู่จินรับขึ้นมาพลิกดู และพยักหน้าเบาๆ “ง่ายกว่าที่คิดไว้เสียอีกเนื่องจากเป็นหลักฐานที่หักล้างไม่ได้ไท่จื่อถู
