กตัดสินแน่นอน ทางซิ่นอ๋องข้ากำลังจัดการอยู่ สร้างหลักฐานให้เป็นจริงให้ได้ เจ้าไปบอกท่านอ๋องว่าจุดหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญนี้อย่าเคลื่อนไหวเด็ดขาดหากเคลื่อนไหวถือว่าพลาดทันที”
“ขอรับ” ฟู่จินออกจากหออวี้เป่าเขาเดินไปตามถนน และไปที่จวนของหลู่เซียง เขาเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ถูกส่งออกมาอย่างสุภาพโดยพ่อบ้านของจวนหลู่เซียง ทันทีที่เขาก้าวออกไปประตูจวนหลู่เซียงก็ปิดลงด้วยเสียงดังปัง
…………
การประชุมประจำวันในวันที่สองสิ้นสุดลงหลู่เซียงก็ยังไม่จากไปไหน
ฮ่องเต้รู้อยู่แก่ใจจึงถามไปว่า “หลู่ชิงมีอะไรอยากพูดหรือ”
หลู่เซียงโค้งกาย “ฝ่าบาทไม่พูดถึงมาหลายวันแล้วคิดว่าคงมีปัญหาอื่นๆ แต่อย่างไรไท่จื่อก็เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ กระหม่อมจึงอยากเรียนถามว่าไท่จื่อทำผิดอะไรถึงถูกกักตัวในตำหนักหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ไม่โกรธ แต่ตอบกลับด้วยเสียงนุ่มนวล “ถึงหลู่ชิงไม่พูดถึงเรื่องนี้ เจิ้นก็จะบอกกับเจ้าอยู่แล้วเพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาจึงไม่ได้บอกในเมื่อหลู่ชิงถามมาเจิ้นก็จะบอก”
เขาอธิบายเรื่องนี้ให้ฟังจากนั้นก็ถอนหายใจ “นี่เป็นความอัปยศของครอบครัวเจิ้นมันไม่ง่ายเลยที่จะเปิดเผยต่อสาธารณะดังนั้นเจิ้นจึงปิดปากเงียบ”
หลู่เซียงลูบเครา
