การสนใจเขาและตัดสินใจไปทานอาหารเย็น
อันอ๋องเดินตามทันที “เดี๋ยวก่อน!”
…………
ถึงหยางชูพูดเช่นนั้น แต่เขารู้สึกคันในหัวใจมาก เขาไม่คิดแสดงตัวแค่คิดยืนมองอยู่ที่ฝั่งหนึ่ง เขารู้ว่าหมิงเวยรับประทานอาหารเย็นกับเผยกุ้ยเฟยทุกวันจึงไปยืนมองอยู่แถวนั้น
นางหลูที่ทานอาหารเสร็จออกไปเดินเล่นรอบๆ ตำหนักไท่หยวนกับสาวใช้
ในช่วงพิธีกรรมจะมีการแยกชายหญิงหากไปเดินเล่นจะมองเห็นคนจากอีกด้านหนึ่งของสวนเป็นบางครั้ง ซึ่งนางหลูก็มองเห็นหยางชู
นางเดินเล่นแค่ครึ่งหนึ่งของในสวน และพบว่าหยางชูนั่งอยู่บนต้นไม้อีกฝั่งหนึ่ง สายตาจ้องไปยังทิศของศาลาด้านหลังไม่ขยับไปไหน
นางหลูถามสาวใช้ว่า “นั่นใช่น้องสามหรือไม่”
สาวใช้ตอบ “เป็นเยวี่ยอ๋องเจ้าค่ะ”
นางหลูกลอกตา “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเขาเป็นอ๋อง!”
นางเดินเล่นในขณะเดียวกันก็มองไปที่หยางชู ไม่นานก็เห็นหมิงเวยเดินออกมาจากศาลาด้านหลังและเดินผ่านสวน
“หือ!” นางหลูตื่นเต้น “พวกเขานัดพบกันหรือ!”
นางหลูคิดในใจที่แท้เด็กคนนี้ก็ทนไม่ไหวเลยนัดพบระหว่างทำพิธี หึ! หากเรื่องนี้ถูกเปิดโปง ฝ่าบาทต้องทรงพิโรธอย่างแน่นอน
เมื่อนึกถึงสิ่งที่หมิงเวยจงใจทำไม่ดีต่อตนในวันนี้ ใจนางหลูก็รู้
