เรื่องนี้ช่วงบ่ายไท่จื่อจึงมีท่าทีกระสับกระส่าย
ซิ่นอ๋องที่ให้ความสนใจอยู่เสมอเมื่อเห็นเขาทำพิธีพลาดอยู่หลายครั้งก็ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม หยางชูและอันอ๋องกลับมาแล้ว และทั้งสองก็ใช้เวลาช่วงบ่ายตามปกติ
เสวียนเฟยเคาะระฆังเพื่อยุติพิธีกรรมของวันนี้ เหล่าเชื้อพระวงศ์ และคุณชายที่เหน็ดเหนื่อยแยกย้ายกันไปพักผ่อนและรับประทานอาหาร
อันอ๋องโน้มตัวอีกครั้งและถามว่า “เจ้าไม่อยากพบคนผู้นั้นหรือ ตอนนี้เป็นเวลาเหมาะสมที่จะนัดออกมานะ”
หยางชูใจเต้นเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงเวลาของพิธีกรรม อย่าพูดถึงเรื่องของชายหญิงเลย แม้แต่เนื้อสัตว์ยังห้ามหากถูกผู้อื่นเห็นว่าแอบนัดพบกันถึงแม้จะเป็นการพูดคุยไม่กี่คำ แต่ก็ง่ายต่อการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้
สถานะถูกแต่งตั้งไว้แล้วอยู่นอกวังไม่ใช่ว่าอยากทำอะไรก็ทำได้ เหตุใดต้องรีบสร้างเรื่องให้เกิดภัยเงียบในตอนนี้ด้วย อดทนไว้อีกแค่สองวันเอง
เมื่อถูกปฏิเสธอันอ๋องมีสีหน้าผิดหวัง “เจ้านี่ขี้ขลาดเสียจริง”
หยางชูพูด “ท่านคิดว่าหากข้าเป็นท่านจะกล้าเกิดตัณหาหรือ หากท่านกล้านักก็ไปหาหวางเฟยของท่านเลย!”
อันอ๋องหัวหดทันทีเขาพึมพำ “เจ้าอย่าพูดถึงหวางเฟยให้ข้าตกใจสิ!”
หยางชูไม่ต้อง
