่นออกไปว่า “ท่านแม่ ข้าขอแค่ชาถ้วยเล็กไม่ต้องการอะไรอีก ทางฝั่งข้าต้องการแต่ไม่มอบให้ ฝั่งนู้นไม่ต้องการแต่มอบให้อย่างดี!”
โป๋วหลิงโหวฮูหยินชำเลืองมองแล้วพูดว่า “จะมาเทียบอะไรกันได้ นางคือว่าที่หวางเฟยในอนาคต ยังมีกุ้ยเฟยที่ให้ความสำคัญเป็นพิเศษ เดิมทีก็ไม่ได้เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้วเจ้ายังคิดเปรียบเทียบอีกหรือ”
นางหลูเป็นคนที่มีความต้องการสูงไม่ว่าเรื่องอะไรก็อยากเป็นที่หนึ่งเสมอ ประกอบกับความเกลียดชังที่มีต่อกุ้ยเฟยเมื่อได้ยินประโยคนี้นางยิ่งรับไม่ได้
นี่ไม่ได้บอกนางอย่างชัดเจนว่านางด้อยกว่าหรือ อีกอย่างนางก็หิวมาก…
สายตาของนางหลูมองไปยังชาและของว่างข้างกายหมิงเวย เมื่อมีสายตาจ้องมองพวกนางอยู่บ่อยๆ มีหรือจะไม่รู้ตัว หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมอง
ดวงตาของทั้งสองฝ่ายสบกันดูเหมือนหมิงเวยจะสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่มีต่อชาและของว่าง นางยิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็ยกจานของว่าง…มอบให้ตัวฝู
นางหลูเหล่มองเห็นตัวฝูดื่มชาทานของว่างมีความสุขนางก็ตัวสั่นด้วยความโกรธ “ท่านแม่ นางจงใจ นางจงใจแน่นอน!”
โป๋วหลิงโหวฮูหยินไม่สนใจ “เจ้าคิดมากไปแล้ว นางไม่ใช่พยาธิในท้องเจ้าสักหน่อยจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าอยากทาน”
“ไม่ใช่ ท่านแม่…”
โ
