หวฮูหยินไม่พอใจ “เจ้าจะเรื่องเยอะอะไรเพียงนี้ รีบอธิษฐานซะ เจ้าเป็นเช่นนี้คนรอบตัวจะคิดว่าพวกเราไม่เต็มใจ!”
นางหลูไม่เต็มใจ แต่ก็ถูกโหวฮูหยินรั้งเอาไว้จำเป็นต้องกลืนความคับข้องใจลงท้องไป แต่ความแค้นในใจกลับฝังลึก
…………
เรี่ยวแรงของฮ่องเต้ไม่ดีเท่าเมื่อก่อนยกเว้นวันแรกที่เขาฝืนอยู่ได้นานหน่อย หลังจากนั้นเขาเพียงแค่ออกมาพบหน้า แต่ให้ไท่จื่อเป็นคนดูแลแทน บางทีอาจเป็นการยืนยันจากฮ่องเต้ ไท่จื่อรู้สึกตื่นเต้นมากไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เขาได้มีส่วนร่วมในการจัดการ
เขาคือรัชทายาทมีฮ่องเต้คอยพูดผู้อื่นจึงปฏิบัติตามคำสั่งของเขา ซิ่นอ๋องเก็บซ่อนสีหน้าของตนเองไว้ และสวดมนต์อธิษฐานอย่างแข็งขันทุกวัน
อันอ๋องเห็นได้ชัดว่าเป็นคนเกียจคร้าน ทุกวันเขาทำตาปรือไม่ขยับไปไหน พยักหน้า และยิ้มเป็นครั้งคราวราวกับคนตอบรับอาจารย์ในคาบเรียน มีเพียงน้ำลายที่ไหลจากมุมปากเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่เผยให้เห็นความจริงที่ว่าเขากำลังหลับอยู่ และทันทีที่การสวดมนต์สิ้นสุดลงอันอ๋องก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาทันที และลากหยางชูไปรอบๆ เพื่อหาอะไรทำ
หยางชูเองก็รู้สึกเบื่อจึงยอมตามเขาไป เฮ้อ…เข้าวังมาอยู่ใกล้กันมาก แต่กลับไม่มีโอกาสได้พบกัน
อัน
