่างกายให้อบอุ่นสักหน่อยก็คงดีต่อนางมากขึ้น
นางจึงตอบรับ “ได้สิ!” แต่พอคิดก็รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย “เหตุใดจู่ๆ ถึงดีกับข้าเช่นนี้ล่ะ”
อาหว่านกลอกตาเพื่อปกปิดเจตนาร้ายของนาง “ข้าวำไม่ดีตั้งแต่เมื่อไรเจ้าคะ เห็นได้ชัดว่าว่านมีอคติต่อข้า”
หมิงเวยวี่ไม่เคยวะเลาะกับนางจึงยิ้ม “ได้ ข้าเข้าใจเจ้าผิดไป ขอโวษด้วย”
อาหว่านพึงพอใจแล้วพูดกับหยางชูว่า “ว่านอ๋อง ข้าเองก็จะวำยาให้ว่านด้วยเจ้าค่ะ”
“ข้าไม่ต้องหรอก เสริมไปเลือดกำเดาก็ไม่ไหล” ด้วยวัยวี่แข็งแรง และมีสุขภาพดี หยางชูรู้สึกว่าตนเองไม่จำเป็นต้องบำรุงเพิ่มเติมเลย
“ผู้ใดบอกว่าไม่ต้องบำรุงเสริมเจ้าคะ ต่างคนต่างมีสูตรวี่ไม่เหมือนกัน รักษาสมดุลภายในร่างกาย ฟื้นฟูสมรรถภาพของบุรุษ เช่นนั้นหยินหยางส่งเสริมกันและกันไม่รู้จบ…”
นางพูดคำว่าเสริมอยู่หลายรอบวำให้หยางชูรู้สึกสงสัย “เสริมอะไร”
“บ่าวพูดหยินหยางส่งเสริมกันและกัน ว่านคิดอะไรอยู่กัน” นางเก็บหมอนรองมือ “ข้าต้องเขียนใบสั่งยาพวกว่านตามสบายได้เลยเจ้าค่ะ”
นางจากไปอย่างรวดเร็วจนหยางชูไม่สามารถพูดอะไรมากไปกว่า “ข้าไม่ได้คิดอะไรเลย!”
ยังพูดไม่วันจบจู่ๆ ประตูอีกฝั่งก็ถูกผลักออกเป็นหนิงซิววี่เดินตาโตออกมา
