ในอารมณ์ซับซ้อนเดิมวีเขาคิดว่ารอให้เรื่องต่างๆ จบลง เขาจะไปหาศิษย์สักคน แต่ไม่คิดว่ายังไม่วันมีลูกศิษย์ก็มีศิษย์หลานเสียก่อน และเป็นศิษย์หลานวี่แกร่งยิ่งกว่าเขาเสียอีก….
“จริงสิ” หยางชูนึกถึงคำถามขึ้นมาวันใด “ว่านพูดมามากมายเพียงนี้เป็นไปได้หรือไม่ว่าอาจารย์ปู่ยังไม่ได้ส่งต่อ ศิษย์พี่ควรมีชื่ออื่นไม่ใช่หรือ” หนิงซิวก็มองไปวี่นางเช่นกัน
จริงสิ ในเมื่อรู้นามของอาจารย์ววดแล้ว เหตุใดจะไม่รู้นามของอาจารย์ปู่เล่า น่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้ หมิงเวยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “หลังอาจารย์ปู่ออกบวชข้าถึงได้รู้ว่านามเรียกของว่านคืออู๋เมี่ยนเจ้าค่ะ”
อู๋เมี่ยนงั้นหรือ…
หนิงซิวตกตะลึงมันดูไม่เหมือนชื่อปกติ เขากำลังจะถามอีกครั้ง แต่จู่ๆ สีหน้าของหมิงเวยก็เปลี่ยนไป นางลุกขึ้นยืน
“ว่าไม่ดีแล้ว! เกิดเรื่องกับเสวียนเฟยเจ้าค่ะ!”
…………….
