ัน อีกอย่างหากมีภูติผีพวกเราก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว” จวินโม่หลีคิดตามก็เห็นว่าจริงเขาบอกลาแล้วเดินลงบันไดไป เสวียนเฟยยืนอยู่บนข้างบันไดมองเขาเดินออกไปจนสุดทางจึงออกจากเจดีย์
เมื่อเขากลับมาที่โต๊ะบูชาพร้อมเชิงเทียนแล้วคลำหาที่ซ่อนอีกครั้ง แต่ก็ต้องชะงัก
เมื่อเปิดช่องลับก็ไม่พบป้ายพกปลาคู่แล้ว เสวียนเฟยเหงื่อท่วมตัวเขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แล้วมองไปรอบๆ นอกจากป้ายวิญญาณที่วางเรียงกันก็ไม่มีอะไรอื่นแล้ว
ไม่ใช่แค่คน แค่สิ่งของก็ไม่มี
เขามองข้ามไปหรือ ไม่ เป็นไปไม่ได้ เขาเข้าสำนักมาได้สามเดือนก็สามารถเปิดดวงตาแห่งสวรรค์ได้แล้วจะมองไม่เห็นภูติผีปีศาจได้อย่างไร แต่หากไม่ใช่สิ่งนั้นแล้วป้ายพกปลาคู่จะหายไปได้อย่างไร
เมื่อครู่เขาอยู่ที่นี่ตลอดคุยกับจวินโม่หลีกลางห้อง มีเพียงตอนที่ยืนมองศิษย์น้องจากไปอยู่ข้างบันไดถึงได้เบนสายตาไปทางอื่น นำสิ่งของออกไปในช่วงเวลาอันสั้นนี้ได้ด้วยหรือ
เสวียนเฟยหยิบยันต์ออกมาจากแขนเสื้อ แสงเทียนมืดสลัว เขาถือมันไว้ในมือแล้วกวาดตามอง ภายในเจดีย์ไม่มีเสียงอะไรแม้แต่น้อย แต่แล้วจู่ๆ เสวียนเฟยก็หมุนกาย ยันต์ในแขนเสื้อส่งสัญญาณกระตุ้น
มีร่างหนึ่งในความมืดเคลื่อนไหวรวดเร็
