รถม้าเข้ามาทางประตูหลังขับมาจนถึงลานบ้านแล้วจึงหยุด
หมิงเวยได้ยินเสียงอาหว่านตำหนิ “มายืนตรงนี้ทำอะไรกันไม่มีอะไรทำหรืออย่างไร ไปๆๆ! ท่านอ๋องไม่ต้องการพวกเจ้า!”
หยางชูพูด “จวนอ๋องแห่งนี้มีหูตาทุกหนแห่งจึงต้องให้อาหว่านกลับมาเล่นบทร้ายเสียก่อน”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ “งานนี้เหมาะกับนางดี”
จวนอ๋องมีระเบียบข้อบังคับ ผู้ใต้บังคับบัญชา องครักษ์ล้วนมีระดับ ในเมื่อเขาได้รับตำแหน่งเรื่องเหล่านี้จึงขาดไม่ได้
องครักษ์ยังดีเพราะหยางชูมีเหล่าขุนศึกอยู่แล้วจึงมีตำแหน่งให้ลง ผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านั้นถูกส่งมาจากราชสำนักรวมทั้งบ่าวรับใช้ นางในก็ถูกส่งมาเช่นกัน
คนพวกนี้มาจากไหนผู้ใดจะรู้ดังนั้นอย่าคิดว่าเขาจะเลือกคนด้วยตนเอง ถึงที่นี่เป็นอาณาเขตของเขาแล้ว แต่ที่จริงแล้วมีคนคอยจับตามองอย่างใกล้ชิดทุกที่ ราวกับทั้งจวนอ๋องโปร่งใสราวกับตะแกรง…
แน่นอนว่าต้องจัดการเส้นสายพวกนั้น แต่ไม่ควรให้ชัดเจนเกินไปจึงต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ตอนนี้อาหว่านเป็นผู้จัดการคนในเรือนซึ่งทำได้ดีส่วนด้านนอกต้องค่อยๆ จัดการและเปลี่ยนคน
“มาสิ” หยางชูจับมือและอุ้มนางลงจากรถด้วยตนเอง ซึ่งมีคนจำนวนไม่น้อยที่เห็น
ในสายตาของทุกๆ คน เยวี่ยอ๋องเป็น
