บวางสิ่งที่ทำอยู่แล้วออกมานอกบ้านอย่างรวดเร็ว
“ท่านแม่ เกิด…” คำพูดครึ่งหลังของหมิงเฉิงติดอยู่ในลำคอ เขาจ้องหมิงเวยอย่างตกตะลึง
หมิงเซียงตะโกนว่า “พี่เจ็ด!” แล้วพุ่งเข้าไปหา หมิงเวยยิ้มกว้างแล้วโอบกอดนางไว้
เกือบสามปีแล้วหมิงเซียงไม่ได้สูงขึ้นมากนักแค่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น นางเป็นหญิงสาวเต็มตัวแล้ว แต่นิสัยของนางไม่ได้เปลี่ยนไปเลย นางทั้งร้องไห้และหัวเราะขณะที่โอบกอดหมิงเวยแล้วตะโกนเสียงดัง “เหตุใดท่านไม่มาหาพวกเรานานถึงเพียงนี้ หรือว่าท่านยังไม่หายโกรธ ฮือๆ พี่สี่บอกว่าไปรบกวนท่านไม่ได้ คิดถึงท่านจะตายอยู่แล้ว!”
หลังจากความวุ่นวายผ่านไปในที่สุดหมิงเวยก็ได้เข้ามาในบ้าน
ในบ้านมีโต๊ะจัดเลี้ยงสองโต๊ะ มีแขกจำนวนไม่มาก
หมิงเวยทักทายทีละคน ทางด้านแขกที่เป็นบุรุษ มีพี่ชายภรรยาของหมิงเฉิงและน้องเขย แล้วสหายอีกสองคน ฝั่งแขกที่เป็นสตรีมีพี่สาว น้องสาวของภรรยา
สะใภ้หลิ่วไม่คิดว่านางจะเป็นพี่เจ็ดที่หมิงเซียงเคยพูดถึงจึงรีบเชิญนางมานั่งโต๊ะฝั่งสตรีแล้วกล่าวขอโทษ “ข้าไม่ทราบว่าท่านคือน้องเจ็ดเมื่อครู่เสียมารยาทแล้ว”
“เป็นข้าเองที่มากะทันหันเจ้าค่ะ” หมิงเวยพูด “ข้าเพิ่งกลับมาเมืองหลวงแล้วทราบว่าพี่สี่จั
