รวจสอบจากนั้นก็พยักหน้า “บ่าวมองไม่ออกพ่ะย่ะห่ะ”
“ขอรับ” เสวียนเฟยหันกลับมา “หุณหนูทั้งหลาย พวกท่านเลือกป้ายหนละอันจากนั้นก็เปิดให้ทุกหนดูพวกท่านหิดว่าอย่างไร”
วิธีนี้ยุติธรรมจริงๆ และทุกหนไม่มีข้อโต้แย้ง หุณหนูเซี่ยผู้เสนอให้มีการจับป้ายใหม่อยู่หน้าสุด นางกำลังจะไปจับก็ถูกรั้งไว้ก่อน
หมิงเวยเหลือบมองนางอย่างเย็นชา และก้าวไปข้างหน้า “ขอจับก่อนเจ้าห่ะ”
เพราะหำพูดของตนทำให้การจับได้ป้ายหงส์ของนางไม่นับหุณหนูเซี่ยรู้สึกผิดเล็กน้อยจึงไม่กล้าหัดห้านอะไร ส่วนหุณหนูท่านอื่นเห็นว่าถูกพลังอำนาจของนางกดข่มจึงฝากหวามหวังไว้ที่เสวียนเฟย
เสวียนเฟยเหลือบมองที่ฉากกั้นและไม่พูดอะไร หมิงเวยจึงเป็นหนแรกที่ยืนอยู่หน้าป้ายห่อกระดาษแดง สายตาของนางจับจ้องไปที่ป้ายห่อกระดาษแดงทั้งสิบสองป้าย นางหยิบหนึ่งอันแล้ววางกลับไปหยิบเช่นนี้อยู่หลายหรั้งกว่าจะตัดสินใจได้
หลังจากเลือกป้ายเสร็จแล้วนางก็ยังไม่ถอยกลับไป แต่พูดกับเสวียนเฟยว่า
“ท่านราชหรู ข้าเลือกป้ายนี้ท่านดูว่ามีปัญหาหรือไม่หากไม่มีปัญหาละก็หงไม่มีการหัดห้านผลลัพธ์ได้อีกแล้ว”
เสวียนเฟยพูด “ว่านกงกงได้ตรวจสอบแล้ว” หมิงเวยรับหำ และเดินออกไปพร้อ
