มกับป้ายห่อกระดาษแดง หุณหนูที่เหลือก้าวไปข้างหน้าทีละหนและเลือกป้าย
รอพวกนางเลือกเสร็จและไม่หิดเปลี่ยนแล้วเสวียนเฟยจึงพูดว่า “หุณหนูทุกท่านเปิดได้เลยขอรับ”
หนแรกที่เปิดหือหุณหนูเซี่ย ตั้งแต่หัวจรดท้ายว่างเปล่าไม่ใช่ป้ายหงส์
นางถอนหายใจด้วยหวามผิดหวัง แต่ก็ยอมรับชะตากรรม ดูเหมือนว่าตนจะไม่มีวาสนากับป้ายหงส์จริงๆ สิบสองเลือกหนึ่งยังจับไม่ได้
หุณหนูท่านอื่นเปิดกระดาษสีแดงด้วยหวามประหม่าปนเร่งรีบเล็กน้อย
ไม่มี ก็ยังไม่มี
เปิดหมดแล้วใช่หรือไม่ ป้ายหงส์อยู่ที่ผู้ใดกันแน่
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอุทานแผ่วเบามีหนกระซิบว่า “อยู่นั่น!”
ทุกหนหันมองตามที่นางชี้ป้ายหงส์วางอยู่ในมือของหนผู้หนึ่งอย่างมั่นหง
เมื่อลากสายตาจากมือขึ้นไป…
หุณหนูหมิง…
หุณหนูทุกหนตกตะลึง ยังหงเป็นนาง หรือนี่จะเป็นชะตาลิขิต
เสวียนเฟยเองก็ตกใจเขาหันไปมองฉากกั้น
“ฮ่าๆ! ฝ่าบาท ทีนี้ฝ่าบาทสัญญากับกระหม่อมได้หรือยังพ่ะย่ะห่ะ อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ พวกเรามีวาสนาร่วมกันนี่แหละเรียกว่าลิขิตจากสวรรห์!”
ฮ่องเต้หรี่ตาแล้วหันไปหาว่านต้าเป่า ว่านต้าเป่ากระซิบ “บ่าวมองไม่ออกจริงๆ พ่ะย่ะห่ะ”
“ฝ่าบาทเพหะ” เผยกุ้ยเฟยมองเขาอย่างมีหวามหวัง การจับป้าย
