แน่วแน่ว่า “ข้าต้องการป้ายนั้น”
หมิงเวยแปลกใจ นางเก็บป้ายในมือกลับไปแล้วพูดว่า “คุณหนูสาม ข้าเลือกไปแล้ว”
เหวินอิ๋งพูดว่า “เมื่อครู่ข้าต้องการป้ายนั้น แต่เจ้าคว้ามันจากด้านหลังข้า”
หมิงเวยไม่พอใจ “ท่านพูดอะไรน่ะไม่มีกฎที่ว่าให้คุณหนูสามเลือกก่อนเสียหน่อย ข้าเลือกก่อนก็ควรเป็นของข้าสิ”
เหวินอิ๋งเริ่มมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติ และตอนนี้นางก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใดแล้ว “เจ้าจะร้อนตัวไปทำไมยังไม่ได้เปิดป้ายเลยจะเลือกอันไหนก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ”
หมิงเวยไม่ยอมแพ้ “คุณหนูสามพูดเองว่าเลือกอันไหนก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ แต่ท่านต้องการป้ายของข้า”
เหวินอิ๋งยิ้มบาง และพูดอย่างไม่เกรงใจ “เจ้าดูแปลกนะ ผู้อื่นเลือกครั้งแล้วครั้งเล่า มีเพียงเจ้าที่เลือกป้ายนี้เพียงครั้งเดียวไม่ใช่ว่ามีปัญหาหรอกหรือ”
หมิงเวยรู้สึกโกรธนางหันข้างทำให้มีเพียงเหวินอิ๋งเท่านั้นที่มองเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของนาง “ท่านอย่าพูดจาใส่ร้าย!”
เหวินอิ๋งชำเลืองมองฉากกั้นแล้วพูดสื่ออะไรบางอย่าง “เลือกหนึ่งในเก้าสิบเก้า เจ้ายังสามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้ช่างโชคดีจริงๆ!”
หมิงเวยโกรธมาก “ท่านหมายความว่าอย่างไร คุณหนูสามท่านเองก็เป็นหนึ่งในเก้าสิบเก้าเหมือนกันไม่ใช่หรือ ท่านจับได้ป้ายอันดับหนึ่งแล้วเหตุใดข้าจะจับไม่ได้บ้าง”
ยิ่งนางตื่นตระหนก เหวินอิ๋งก็ยิ่งสงบจนส่งรอยยิ้มไปถึงดวงตา “ข้าไม่เคยสนทนากับเยวี่ยอ๋องมาก่อน ครั้งนี้แค่มาจ
