ี่ประตูมีขันทีจำนวนไม่น้อยยืนเฝ้าอยู่นางก็เข้าใจ
ถึงฮ่องเต้จะพูดอย่างไม่เป็นทางการ แต่ก็ต้องมีการคัดกรองรอบหนึ่งก่อน อย่างไรซะตำแหน่งหวางเฟยสตรีอัปลักษณ์เข้ามาได้ หากจับได้ป้ายหงส์จะยอมรับได้หรือ
อันอ๋องเอนกายอยู่หลังฉากกั้นเขาเที่ยววิพากษ์วิจารณ์หน้าตาของสตรีอย่างคนอยู่ไม่สุข และกระซิบบอกหยางชู
“คุณหนูตระกูลหลู่งามไม่น้อยเลย กิริยามารยาทคล้ายหลู่ชาน เจ้ารู้จักหลู่ชานหรือไม่”
หยางชูขุดตัวละครนี้มาจากความทรงจำ “หลานสาวของหลู่เซียงหรือ”
“ใช่ๆๆ! บางคนเรียกนางว่าสตรีหมายเลขหนึ่งในเมืองหลวง หน้าตากิริยามารยาทเป็นเลิศ ฉลาดพรสวรรค์โดดเด่น ตอนแรก…”
อันอ๋องเหลือบมองไท่จื่อที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วกลืนประโยคหลังของตนเองลงไป
หยางชูเข้าใจ ไท่จื่อต้องการคุณหนูตระกูลหลู่ผู้นั้น! แต่ในเมื่อไท่จื่อเฟยเป็นคนอื่น เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
“ปีหน้านางจะออกเรือนแล้ว” อันอ๋องกระซิบข้างหูเขา “ผู้ที่นางแต่งงานด้วยเป็นทายาทตระกูลเผย อีกหน่อยก็จะออกไปอยู่ทางใต้กับสามีถือว่านางเป็นพี่สะใภ้เจ้า”
หยางชูกระตุกมุมปาก “ท่านรู้ดีเหมือนกันนะ”
อันอ๋องหัวเราะไม่รู้สึกละอายใจแต่อย่างใด แต่กลับพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ไม่มีสตรีมีชื่อเสียงผู้ใดในเมืองหลวงที่ข้าไม่รู้จัก ย้อนกลับไปในตอนนั้นข้าซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะถวายเครื่องบูชาในวัดฉางเชิงนานกว่าหนึ่งชั่วยามถึงได้มองดูนางอย่างใกล้ชิด รูปลักษณ์ของนางไม่ต้องพูดถึงทั้งอ่อนโยนทั้งสง่า
