ะลึง
“เลือกอย่างไร” นางหลู่ถาม “ซือฮว๋ายไท่จื่อได้…จะสามารถพูดออกมาได้อย่างไร” คนอื่นเองก็สงสัยเช่นกัน
หยางซวนซื่อจื่อพูด “หรือว่าจะโยนลูกเต๋า”
โป๋วหลิงโหวชำเลืองมองเขา “พูดอะไรน่ะ! ฝ่าบาทหมายถึงผู้ที่สามารถจับได้ป้ายหงส์ต่อหน้าดวงวิญญาณของซือฮว๋ายไท่จื่อต่างหาก”
“มันก็ไม่ต่างอะไรกับการโยนลูกเต๋า!” คุณชายรองหยางจวิ้นพึมพำ
ทุกคนเห็นด้วย แค่คำว่าจับป้ายหงส์ฟังดูดีกว่าแค่นั้นเอง
นางหลู่สนใจมาก “มีคุณหนูเข้าร่วมกี่คนหรือ”
โป๋วหลิงโหวพูด “ฝ่าบาทตรัสว่าหากมาจากตระกูลที่ดีก็สามารถเข้าร่วมได้”
ต่างคนต่างมองหน้ากันโชคดีที่เป็นการเลือกหวางเฟยเงื่อนไขถึงได้กว้างเพียงนี้
โป๋วหลิงโหวถอนหายใจ “เยวี่ยอ๋องดื้อรั้นเกินไปบอกว่าจะต้องเป็นคนผู้นั้นให้ได้ แต่ฝ่าบาทคิดว่าสถานะของนางต่ำเกินไป แต่ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดผู้อื่นได้จึงคิดวิธีเช่นนี้ขึ้นมา บอกว่าหากนางจับได้ป้ายหงส์ หมายความว่าเป็นคู่ลิขิตและจะไม่สนใจสถานะ เขาจะทำอะไรก็ได้ที่เขาต้องการ แต่หากจับไม่ได้ค่อยรับเข้าจวนในภายหลังก็ย่อมได้”
ทุกคนพยักหน้าเป็นเช่นนี้นี่เอง
แต่…
“แล้วถ้าคนอื่นจับได้ล่ะ”
“ก็ถือว่าเป็นโชคชะตา” ทุกคนพูดคุยกันพลางวางแผนอยู่ในใ
