่นี่
ช่างกล้าหาญมาก
กัวสวี่บิดเอวแสร้งทำเป็นเหนื่อย “ไอหยา แม่ทัพที่เปลี่ยนเวรมาถึงหรือยัง พวกเราต้องเตรียมตัวกลับเมืองหลวงแล้ว! ปีนี้มีแต่คนหยาบกระด้าง ช่าง…”
อืม…แต่ก็ยังมีสาวงามอยู่ แต่คนผู้นั้น…กัวสวี่หนาวจนตัวสั่นระริกไม่กล้าคิดอะไร คิดเรื่องที่จะกลับเมืองหลวงดีกว่า
จริงสิ ระหว่างกลับเมืองหลวงต้องประจบเยวี่ยอ๋องคนใหม่เข้าไว้จะปล่อยให้ตระกูลจงเอาเปรียบไม่ได้
………
หยางชูอ่านพระราชโองการซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เจียงเหยี่ยน
นิ้วของเขาหยุดที่คำสองคำนี้ไม่ขยับไปไหน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นชื่อของตนในหลายปีที่ผ่านมา เป็นชื่อที่เขาเกิดมาก็สูญเสียมันไป
เหยี่ยนคือเกิด ชูคือตาย
ทันทีที่เขารอดตาย เขาเป็นเหมือนคนตาย และตอนนี้เจียงเหยี่ยนก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง มีมือแตะตรงหว่างคิ้วตามด้วยเสียงของหมิงเวย “ท่านได้รับชื่อกลับคืนมาแล้วหวังว่ารูปลักษณ์ของท่านจะกลับมาเร็วๆ นี้”
หยางชูกะพริบไล่น้ำที่หางตาแล้วพยักหน้า การรับชื่อกลับเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น หากรูปลักษณ์ของเขาจะเปลี่ยนก็ไม่ควรเปลี่ยนตอนนี้
“ดีใจหรือไม่เจ้าคะ” นางถาม หยางชูยิ้มแล้วกอดนาง
“ดีใจ” เขาฝังหน้าลงกับซอกคอของนางแล้วพูดเสียงอู้อี้ “ข้าใ
