กล้ถึงเป้าหมายนั้นแล้ววันที่ท่านแม่จะเป็นอิสระใกล้เข้ามาแล้วใช่หรือไม่”
“ใช่เจ้าค่ะ” หมิงเวยกอดเขาอย่างอ่อนโยน
หยางชูสงบสติอารมณ์และพูดว่า “ข้าไม่คิดว่าจะเร็วเพียงนี้เป็นเพราะความดีความชอบของอาจารย์ฟู่ กลับเมืองหลวงข้าต้องขอบคุณเขา”
หมิงเวยหัวเราะ “แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ” นางชะงักและกระซิบเสียงเบา “ดูสิ มีคนมากมายที่ช่วยเหลือท่าน ก่อนหน้านี้เป็นองค์หญิงใหญ่และผู้เฒ่าโหว จากนั้นก็เป็นศิษย์พี่ของท่านกับอาจารย์ฟู่ แม้แต่แม่ทัพจงที่ไม่ได้ตั้งใจลุยน้ำโคลนไปกับท่าน ตอนนี้แม้แต่ตระกูลจงก็ยื่นมือเข้ามาช่วยแล้วท่านไม่ได้อยู่คนเดียวเลย มีคนมากมายที่ช่วยเหลือท่าน”
“ใช่ ข้าโชคดีมาก” หยางชูเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง “แต่ทุกอย่างเริ่มต้นจากท่าน”
เมื่อเขาพบนางชะตาชีวิตของเขาก็เริ่มพลิกผันไม่อย่างนั้นเขาอาจจะต้องเร่ร่อนไปตามยุทธภพกับศิษย์พี่ก็เป็นได้
หมิงเวยยิ้ม “ใช่เจ้าค่ะ! แล้วท่านจะตอบแทนข้าอย่างไร”
หยางชูลังเลอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา
หมิงเวยรู้ว่าเขาอยากพูดอะไรนางวางนิ้วบนริมฝีปากของเขา “ช่างเถอะ แค่นี้ก็พอแล้วเจ้าค่ะ”
“เวยเวย…” หยางชูพูดเสียงอ่อนเขายังไม่ทันพูดออกมาเลย!
ทำไมซูถูพูดกับน
