ู่ ท่านได้รับผลประโยชน์แล้วแล้วจะถีบหัวส่งหรือ ก่อนหน้านี้ท่านสัญญากับข้าว่าอย่างไร ตอนนี้ชนะศึกชี้ขาดแล้วจะโยนข้าทิ้งหรือ” เขาคิดว่าตนมีท่าทีโกรธเช่นนี้แล้วจงซู่จะอธิบายอย่างแน่นอน
ไม่คาดคิดว่าคำพูดที่ตอบกลับเขานั้นยังคงเป็นน้ำเสียงอันแสนเย็นชาของจงซู่ “ใช่! ข้าตัดสินใจยกความดีความชอบให้เขาท่านจะว่าอย่างไร”
สิ้นเสียงนั้นจงรุ่ยก้าวมาข้างหน้าราวกับจ้องพร้อมตะครุบดั่งพญาเสือ มือกดกระบี่ข้างเอว
กัวสวี่เข้าใจทันทีว่าจงซู่จริงจัง ตาแก่นี่เกิดบ้าอะไรขึ้นมาก่อนหน้าก็พูดออกมาแล้วว่าไม่สามารถมอบความดีความชอบให้คุณชายหยางได้ เขาเป็นบ้าอะไร
“ท่านอาจารย์…” หยางชูมีสีหน้าสับสน ก่อนหน้านี้ไม่พูดอะไรเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น!
กัวสวี่เหลือบมองเขาแล้วประมวลผลในใจอย่างรวดเร็ว คุณชายหยางไม่รู้ นั่นหมายความว่าเป็นการพิจารณาของจงซู่เอง น่าแปลกที่จงซู่ไม่ใช่ชาวบ้านไร้การศึกษาที่สามารถต่อสู้ได้ก่อนหน้านี้พูดเสียดิบดี เหตุใดจู่ๆ ถึงเปลี่ยนความคิดขึ้นมาเรื่องนี้ต้องมีสาเหตุ
เขาปรับอารมณ์ในใจอยู่หลายรอบก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “แม่ทัพจง ท่านกับข้าทำงานด้วยกันมากว่าครึ่งปี ฝ่าอันตรายมาด้วยกัน มิตรภาพแน่นแฟ้น ข้ารู้ว่าท่านต้องมีเหตุ
