มไม่เหมาะสมที่จะนำทัพของหยางชู แต่หลังจากนั้นเขาก็โยนปัญหานี้ออกไป
การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วยังต้องพิจารณาอะไรอีกผู้ใดสู้ได้ต่างหากที่สำคัญที่สุด หากมีอะไรเกิดขึ้นกับหยางชูในตอนนี้จงรุ่ยจะยืนหยัดผู้เดียวได้หรือ
“คุณชายหยางๆ!” กัวสวี่รีบวิ่งไปข้างหน้าอยากเห็นสถานการณ์ แต่หยางชูถูกล้อมอย่างแน่นหนาเขาจะเบียดเข้าไปได้อย่างไรแค่มองดูท่าทางโกรธของเหล่าขุนศึกพวกนั้นก็ทำให้ใจเย็นลง
ได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือ…จบกัน
หมิงเวยและหนิงซิวที่มาถึงก็เห็นภาพนี้ สีหน้าของทั้งสองคนดูไม่น่ามอง หมิงเวยไม่พูดอะไร แต่กระโดดไปข้างหน้าเพื่อไล่ล่าค้างคาวราตรี
ในการลอบสังหารนี้ต้องทำสำเร็จเท่านั้นหากไม่สำเร็จต้องหาโอกาสต่อไป
เมื่อเห็นว่าความลับถูกเปิดเผยแล้วอีกฝ่ายก็เลือกที่จะถอยกลับ เมื่อเห็นเงารางๆ ของทั้งสามคนบินหายไป หมิงเวยไล่ตามไปสักพัก แต่ก็ตามไม่ทันจึงทำได้เพียงหันหัวกลับอย่างหงุดหงิด
ทางน่าซูที่ถูกพวกขุนศึกไล่ตามก็ห่างไปไกลแล้ว หมิงเวยกลับมาก็คว้าตัวหนิงซิวมาถาม “เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
ใบหน้าของหนิงซิวแสดงอารมณ์โกรธและเศร้าเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบคำถามนางแต่พูดว่า “ท่านดูเองเถอะ!”
หมิงเวยรู้สึกหวาดกลั
