วนางวิ่งกลับมาผลักเหล่าขุนศึกออกไปอยากเห็นว่าหยางชูได้รับบาดเจ็บหรือไม่ จิตใจของนางสับสนคงไม่ได้โชคร้ายเพียงนั้นเขาคือดาวตี้ชิงมีโชคดีอยู่รอบตัว แม้ถูกผลักออกจากเส้นทางชีวิตเดิม แต่โชคที่เหลืออยู่คงไม่ขนาดนั้น…แต่เรื่องนี้ใครพูดถูกกันล่ะหากไม่เกิดเรื่องกับดาวตี้ชิงชีวิตที่แล้วของเขาคงไม่เป็นเช่นนี้
หมิงเวยรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกควักออกมาสิ่งแรกที่คิดไม่ใช่จะทำอย่างไรหากภารกิจไม่สำเร็จเพราะเกิดเรื่องกับดาวตี้ชิง แต่เป็นเพราะเกิดเรื่องกับเขาตนคงไม่ถูกสวรรค์ส่งมาช่วยเหลือคนอีกเป็นครั้งที่สอง…
เหล่าขุนศึกถอยออกไปนางเห็นหยางชูซึ่งถูกล้อมรอบด้วยพวกเขาล้มลงกับพื้น มือจับไหล่ของตนเอง “เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
หมิงเวยตกใจ “ท่านไม่เป็นอะไรหรือ”
หยางชูเงยหน้าเห็นนางก็ดีใจ “อา…ท่านมาได้อย่างไร”
หมิงเวยคว้ามือของเขามาดูอย่างละเอียดเมื่อแน่ใจว่าเขาแค่แผลปริแตกเท่านั้นก็แทบอยากจะเตะเขา
“ไม่เป็นอะไรแล้วทำให้ตกใจทำไมกันเจ้าคะ”
หยางชูกะพริบตา และมองดูท่าทางโกรธของนางที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และครู่หนึ่งเขาไม่รู้จะตอบอย่างไร
เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้ผู้ใดตกใจ…
หมิงเวยก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ๆ ตนเองถึงโกรธมากเมื่อเห็
