งแล้วพูดว่า “พี่เจ็ดบอกกับข้าว่าหากติดต่อกับคนจงหยวน อย่าเชื่อในสิ่งที่พวกเขาพูดมากเกินไปให้ดูในสิ่งที่พวกเขาทำดีกว่า ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้นึกถึงมาก่อนพอหลังจากถูกสตรีผู้หนึ่งหลอกให้ข้าพานางมาที่เขาเทียนเสิน ผลกลับกลายเป็นว่านางทำให้เผ่าทั้งแปดของพวกเราตกอยู่ในความวุ่นวาย…”
“…” หยางชูพูด “องค์ชายน่าซูแค้นฝังใจจริงๆ! แต่เรื่องนี้ข้าจำได้แม่นว่าตอนแรกท่านเป็นฝ่ายโกหกก่อนคิดจะใช้นางจัดการกับศัตรูของตนเองนี่คงเป็นการล้างแค้นคืนเสียมากกว่า”
น่าซูพูดต่อว่า “ต่อมาพวกเราติดต่อกันมากขึ้นข้าค้นพบว่าคนจงหยวนพูดอย่างหนึ่ง แต่จริงๆ แล้วทำอีกอย่างหนึ่ง อย่างเช่นท่านในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าอยากช่วยเขา แต่แสร้งทำเป็นดูถูกเขาปากเขาพูด แต่ก็แอบส่งสัญญาณให้ท่าน”
สิ้นเสียงนั้นเขาก็สะบัดข้อมือข้างที่ถือมีด และด้ามมีดนั้นก็กระแทกกับไหล่ของกัวสวี่อย่างแรง
“อา!” กัวสวี่กรีดร้องไหล่ของเขาเคล็ดจนเกิดเสียง ‘กึก’ และก็ล้มไปข้างหน้า
องครักษ์ของน่าซูเตรียมพร้อมและจับกุมเขาอย่างรวดเร็ว
“หยางชู!” คราวนี้กัวสวี่โกรธขึ้นมาจริงๆ แม้แต่คำว่าคุณชายเขาก็ไม่เอ่ยขึ้น จากนั้นเขาก็ตะโกนด้วยดวงตาอันแดงก่ำ “วันนี้หากข้
