วช้าไปหน่อยหมิงเวยและหนิงซิวจึงเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้กว่าจะมาถึงเหลียงชวน หนิงซิวทำการสำรวจป่าเขาอยู่พักหนึ่งแล้วเขาก็กลับมาพร้อมโซ่ตะขอ” สิ่งนี้พบใต้หน้าผาอีกฝ่ายอาจทิ้งไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ”
“…ท่านพบเจอสิ่งนี้หรือ”
“พบเจอโดยบังเอิญ”
หมิงเวยมองโซ่ตะขออย่างละเอียด “วัสดุนี้เป็นงานฝีมือของกองอำนวยการสร้างพระราชวังแน่นอน ดูเหมือนว่าค้างคาวราตรีจะติดตามมานานแล้วไม่รู้ว่าพวกเขามีกี่คน”
“นายท่าน” งูขาวตัวเล็กออกมาจากแขนเสื้อแล้วดมกลิ่น “ข้าได้กลิ่นชี่ของคนสามคนเจ้าค่ะ”
หมิงเวยยิ้ม “ข้าลืมเจ้าไปได้อย่างไรดูเหมือนเจ้าจะมีประสาทสัมผัสที่ดีขึ้น รู้แม้กระทั่งจำนวนคน”
งูขาวตัวน้อยพูดอย่างภาคภูมิใจ “ในตอนที่เดินทางศิษย์พี่ตัวฝูแบ่งพลังปีศาจให้แก่ข้าให้ข้าปกป้องนายท่าน ยังบอกด้วยว่าหากปฏิบัติหน้าที่สำเร็จเมื่อกลับมาจะให้ข้าดื่มจิงกับเลือด”
“กลับไปข้าจะช่วยพูดให้เจ้า”
“ขอบคุณนายท่าน!”
หนิงซิวพูด “ได้ยินว่าค้างคาวราตรีของหวงเฉิงซือทำงานเดี่ยวมาโดยตลอด ครั้งนี้มาถึงสามคน เกรงว่าอีกฝ่ายต้องการให้ภารกิจสำเร็จเท่านั้น พวกเราต้องรีบแล้วหากไร้การป้องกันศิษย์น้องคงหลบเลี่ยงได้ยาก”
“เจ้าค่ะ
