”
ทั้งสองอยู่ใกล้ที่ตั้งค่ายทหารมากพอพลบค่ำพวกเขาก็เห็นค่าย หมิงเวยต้องการตรงไปที่ค่ายทหาร แต่งูขาวเลื้อยมาบอกว่า “นายท่าน! เมื่อครู่ข้าเจองูตัวอื่นมันบอกว่าสามคนนั้นอยู่แถวนี้เจ้าค่ะ!”
“…เจ้าสามารถสื่อสารกับสัตว์ประเภทเดียวกันได้หรือ”
งูขาวตอบอย่างถ่อมตัว “ล้วนบังเอิญเจ้าค่ะ”
“ดี จัดการดึงพวกเขาออกมาได้ค่อยว่ากันทีหลัง”
………….
กระบี่ฟันเข้าที่แขนของน่าซูในมุมที่ยากต่อการรับมือ หยางชูจดจ่ออย่างเต็มที่ หากสามารถเอาชนะน่าซูได้สงครามครั้งนี้พวกเขาอาจชนะ เมื่อซูถูกลับมารับช่วงต่อกองทัพหมาป่าหิมะที่สูญเสียผู้นำไป พวกเขาก็ยืนหยัดอย่างมั่นคงที่เหลียงชวนแล้ว ซึ่งเทียบเท่ากับขยายเส้นชายแดนแคว้นต้าฉีไปข้างหน้าหลายร้อยลี้ ฮ่องเต้คงไม่มีเหตุผลที่จะหยุดทำสงครามกับเป่ยหู
เมื่อตอนที่กระบี่กำลังเข้าถึงตัวน่าซูเขารู้สึกเย็นวาบที่หลังรู้สึกถึงภัยอันตรายที่ร้ายแรงจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้คิดอะไร ทิ้งโอกาสที่จะจัดการน่าซู จากนั้นก็สะบัดมือซ้ายกางร่มหนังปลาฉลามออกสกัดกั้นเกาทัณฑ์ลับที่พุ่งเข้ามา
หยางชูหุบร่มแล้วมองเกาทัณฑ์ที่ตกอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าที่ไม่น่ามองของสิ่งนี้เขาคุ้นเค
