ัยพิบัติหายนะตามมาในภายหลัง
เมื่อเดินทัพไปได้ครึ่งทางหยางชูมองไปรอบๆ
“คุณชาย มีอะไรหรือขอรับ” อาสวนถาม
หยางชูพูด “เจ้าคิดว่าบรรยากาศดูผิดปกติหรือไม่”
“ไม่รู้สึกขอรับ” อาสวนตอบ “ท่านสงสัยว่ามีการซุ่มโจมตีหรือ”
“ไม่ใช่อย่างนั้น…” หยางชูคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อย่างไรเจ้าก็ระวังตัวด้วย ช่วงนี้อย่าอยู่ห่างจากข้ามากไป”
“ขอรับ” อาสวนคิดในใจข้าเป็นองครักษ์ที่ติดตามไปด้วยทุกที่ เรียกตอนไหนมาตอนนั้น รับผิดชอบต่อหน้าที่อย่างเต็มที่ตนห่างจากอีกฝ่ายตั้งแต่ตอนไหนกัน
เมื่อรวมตัวกันอย่างราบรื่น หยางชู และจงรุ่ยต่างนำกลุ่มของตนปกป้องช่องแคบภูเขา ตั้งค่ายเตรียมต่อสู้เป็นเวลานานทำท่าราวกับหากจงซู่ไม่กลับมาจะไม่เริ่มทำสงคราม
ทันทีที่จงซู่จากไปมีคนในเผ่าหมาป่าหิมะสนับสนุนให้น่าซูอาศัยโอกาสที่จงซู่กลับไปลงมือจัดการ
น่าซูกลับพูดว่า “จงซู่เป็นแม่ทัพอันดับหนึ่งของแคว้นฉีเขากล้าไปหมายความว่าต้องเตรียมพร้อมเป็นอย่างดีโจมตีตอนนี้ต้องเกิดปัญหาแน่ หากเขากลับมาช่วยเหลือต้องทำการรวดเร็ว”
หลังจากรอสองสามวันจงซู่เดินทางจากไปไกลน่าซูยังคงไม่เคลื่อนไหว
เด็กหนุ่มที่เติบโตขึ้นมาบนทุ่งหญ้าอาจไม่ได้เรียนรู้ศิลปะการทำสงครามมากนัก แต่เข
