ตำแหน่งรอเขาเอาไว้แล้ว แต่หากเป็นเช่นนี้เขายิ่งเล่นตัวมากขึ้นอยู่พึ่งพากองทัพซีเป่ยไม่ไปไหน
แต่ชื่อเสียงที่ดีนี้มีเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบ ท่าทีนี้ก็จะถูกพวกไม่รู้หนังสือประจบประแจง
เมื่อหยางชูและจงรุ่ยเจอหน้ากันก็จะร่วมมือกันแกล้งเขา พวกเขาสองคนที่มักขัดแย้งกันกลับมีความทะเยอทะยานในเรื่องนี้เหมือนกัน
ผู้อาวุโสผู้สุขสมหวังเดินเข้ามากล่าวทักทาย “แม่ทัพน้อย คุณชายหยาง พวกท่านทำอะไรอยู่หรือ”
“จะทำอะไรได้ก็คอยดูว่าฝั่งนั้นมีความเคลื่อนไหวอะไร” หยางชูตอบอย่างเกียจคร้าน
“ลำบากท่านทั้งสองแล้ว” กัวสวี่ยืนอยู่บนยอดเขาโดยยืนหันหลังให้ลม มองค่ายเผ่าหูจากที่ไกลๆ แล้วทอดถอนใจ “เมื่อก่อนอ่านหนังสือด้วยความอัศจรรย์ใจ แต่พอเจอประสบการณ์ด้วยตนเองถึงได้รู้ว่าการต่อสู้ไม่ง่ายเลย! เผ่าหูนั้นกล้าหาญ ไม่รู้จะมีทหารกี่นายมาเติมเต็มถึงสามารถรักษาใต้หล้าให้สงบสุขได้” หยางชูเหล่ตามองและสบตากับจงรุ่ย
ทั้งสองขยิบตาและหัวเราะผู้อาวุโสกัวที่วางมาดในใจ หัวเราะไปมาจู่ๆ หยางชูก็จิตใจคล้อยตาม
“ใต้เท้ากัว ได้ยินว่าท่านถนัดการเขียนพู่กันและวาดภาพ หลายวันมานี้ไม่เคยเห็นท่านแสดงฝีมือเลย!”
กัวสวี่โบกมืออย่างนอบน้อม “ไม่ถึงกับเชี่
