ขณะหนึ่ง แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ต้องมีคิดบัญชีแน่”
จงรุ่ยพูด “ในจวนมีเจ้าหน้าที่อยู่แล้วหากข้าต้องเชี่ยวชาญในเรื่องนี้แล้วจะเลี้ยงพวกเขาไว้ทำไมกัน”
หยางชูยิ้มเยาะ “ท่านโง่หรือไม่ พึ่งพาภูเขาภูเขาย่อมถล่ม พึ่งพาผู้คนผู้คนย่อมหนีหาย ไม่มีผู้ใดจะดีเท่าตัวเองไม่เช่นนั้นหากคนของท่านถูกซื้อไปจะทำอย่างไร แค่ท่านตกหลุมไปคนเดียวไม่เป็นไร แต่นี่แม้แต่ครอบครัวของท่านก็หนีไม่รอด!”
“ท่านมีเหตุผลมากมายไปแล้ว! ข้าพูดประโยคเดียว แต่ท่านกลับพูดเป็นชุด” จงรุ่ยพึมพำเขานิ่งไปพักหนึ่งแล้วพูดว่า “เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ดีแน่! ซูถูไม่อยู่เป็นโอกาสหายาก หากยืดเวลาออกไปอีกพวกเขารวมกองทัพผู้ที่ลำบากคงเป็นพวกเรา”
“ไม่” หยางชูครุ่นคิด “หากคิดหาวิธีล่อให้เขาออกมาจะดีกว่า…”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังกังวลกัวสวี่ก็มาถึง ตาแก่นี่ดูเหมือนจะรู้สึกดีกับการรบสงคราม จงซู่เรียกร้องที่จะส่งกำลังพลไปเองเบื้องบนไม่ยินดีเท่าไรนัก แต่หากชนะก็ต้องตบรางวัลใช่หรือไม่ แต่รางวัลนั้นก็ต้องเป็นของกัวสวี่
ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมากัวสวี่ได้รับรางวัลมามากมาย รวมทั้งเรื่องที่ว่าเขาได้เข้าไปในค่ายศัตรูเพียงลำพังได้แพร่กระจายออกไป ในเมืองหลวงจึงได้จัดหา
