ยก็ถอยกลับ กัวสวี่คุ้นเคยกับการขึ้นกำแพงเมืองเพื่อชมการต่อสู้แล้ว และตอนนี้แม้ว่าลูกธนูจะหันหน้าเข้าหาเขา เขาก็สามารถเผชิญหน้าได้โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน
ในขณะที่ชมการต่อสู้เขาก็เขียนสมุดที่ถืออยู่อย่างรวดเร็ว เหล่าทหารที่ปกป้องเมืองก็คุ้นเคยกับการมีอยู่ของเขาเช่นกัน และยังช่วยปกป้องเขาไม่ให้ถูกลูกศรยิงใส่ด้วย
ทุกวันกัวสวี่มักจะขีดข่วนบนผนังด้านนอกของหอสังเกตุการณ์ เขาอยู่ที่นี่มาได้สามสิบวันแล้ว พอออกมาเดินข้างนอกกลางดึกก็เห็นทหารสองคนซ่อนตัวอยู่ที่มุมกำแพงเมือง และกระซิบกระซาบกันมีชะโงกหน้าออกมาดูเป็นครั้งคราว และหนึ่งในสองคนนั้นกำลังดึงเชือกขึ้น
“พวกเจ้าทำอะไรน่ะ” กัวสวี่ตะโกน
ลอบติดต่อศัตรูอย่างลับๆ งั้นหรือ พวกเขาปกป้องประตูเมืองอย่างแน่นหนา หากพวกเขาปล่อยให้ทหารตัวเล็กสองคนดึงศัตรูขึ้นมา การโจมตีจากภายในไม่ได้เป็นการทำลายผลงานที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณหรอกหรือ!
เขาตะโกนเสียงดังทหารผู้นั้นตัวสั่นด้วยความกลัว และเมื่อเขาปล่อยมือ ของสิ่งนั้นก็ล้มลง
ทหารเฝ้ายามคนอื่นๆ ได้ยินเสียงก็รีบเข้ามา
“ใต้เท้ากัว เกิดอะไรขึ้นหรือ” ทหารเหล่านี้คุ้นเคยกับกัวสวี่เป็นอย่างดี
กัวสวี่ชี้ทหารทั้งสองด้วยความโกรธ “พวกเขาทำตัวลับๆ ล่อๆ ไม่รู้ว่าจะดึงอะไรขึ้นมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่ไม่ใช่ว่าขณะที่เฝ้ายามตอนกลางคืน คนทั้งกลุ่มต้องอยู่ด้วยกันหรอกหรือ หากข้าไม่เห็นเสียก่อนก็อาจเกิดภัยร้ายขึ้น!”
แม่ทัพผู้เป็นหัวห
