งลับๆ ตอนนี้ต้องการให้เขานำทัพด้วยความเป็นธรรมหากเรื่องนี้แพร่ออกไป…
องครักษ์คนสนิทของจงซู่พูดแทรกว่า “คุณชายหยาง ท่านเองก็ทราบสถานการณ์ในตอนนี้ หากหิมะไม่ละลายก็ไม่มีการส่งกองกำลังเสริมมาเพิ่ม พวกเราทั้งหมดรวมตัวกัน แต่มีทหารไม่เกินสามพันนาย ในทางกลับกันหากหูเหรินรวบรวมกองกำลังทั้งหมดพวกเขาจะมีกันเกินหนึ่งแสนคน! สามพันต่อหนึ่งแสน พวกเราจะทนได้นานแค่ไหนกัน ถึงจะพูดยาก แต่คงต้องบอกว่าพวกเราบางคนได้พบเส้นทางสู่ปรโลกแล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้จะมีใจคิดเรื่องนี้เรื่องนั้นได้อย่างไร ท่านไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนด้วยเหตุผลเหล่านั้นขอรับ”
หยางชูคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพูดกับจงซู่ “แม่ทัพจง ท่านบอกให้ข้าออกหน้าให้เป็นกระบอกเสียงแทนท่านหรือให้ข้าเป็นคนตัดสินใจเอง”
จงซู่จ้องเขา “แล้วต่างกันตรงไหนงั้นหรือ”
“หากเป็นอย่างแรกข้าจะเป็นแค่ฉากหน้าเท่านั้น ท่านอยากให้ข้าทำอะไรข้าจะทำตามนั้น แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง” เขาชะงักเล็กน้อย “ข้าหวังว่าท่านสามารถมอบอำนาจที่เกี่ยวข้องแก่ข้าได้”
รอยยิ้มของจงซู่หายไป “ยังไม่ทันรับตำแหน่งก็อยากได้ก่อนแล้วงั้นหรือ”
ใบหน้าของหยางชูไร้รอยยิ้ม “ข้าต้องบอกก่อนขอรับ เผื่อการเกิดความขัดแย้งชั่วคราวอาจกลายเป็นทำลายความรู้สึกได้”
จงซู่พูด “ในเมื่อข้าพูดเช่นนั้นไปข้าจะสอนท่านอย่างเต็มที่ ในขณะเดียวกันท่านต้องการอำนาจจะต้องใช้ความแข็งแกร่งที่สอดคล้องกัน ไม่เช่นนั้นท่านจะไม่สามารถโน้มน้าวฝูง
