ชนได้เข้าใจหรือไม่”
“แม่ทัพจง…”
จงซู่โบกมือให้องครักษ์คนสนิทนำแผนที่มาแล้วถามเขา “สถานการณ์ในตอนนี้ท่านทราบอยู่แล้ว ซูถูจะมาพร้อมกับกองทัพในไม่ช้าตามที่ท่านเห็นท่านคิดว่าตอนนี้เราควรทำอย่างไร”
หยางชูได้คิดเกี่ยวกับคำถามนี้มาเป็นร้อยครั้งพันครั้งในใจตอนนี้เขาเปิดปากถามว่า “แม่ทัพจงหน่วยขนส่งเสบียงของพวกเราไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”
จงซู่ตอบ “เนินกรวดเป็นอุปสรรคแรกในการต่อสู้กับหูเหริน และข้าก็ให้ความสนใจกับมันเสมอ การเตรียมเสบียงและสงครามที่นี่ให้ความสำคัญสูงสุดเสมอมา เมื่อครู่รองแม่ทัพออกไปตรวจสอบแล้ว หูเหรินพวกนั้นไม่ได้ทำให้เสียหายเท่าไรนักเสบียงยังอยู่ได้ครึ่งปี และความพร้อมรบก็ไม่ใช่ปัญหา”
หยางชูคิด “ซูถูมาพร้อมกองทัพจำนวนไม่น่ามากเกินไป ประการแรกเขาฆ่าคนจำนวนมากในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา และกำจัดผู้ที่เสียชีวิตในการสงคราม และผู้ที่ปฏิเสธที่จะยอมจำนนต่อเขา ทหารที่เหลือจะไม่สามารถเทียบช่วงที่อยู่จุดสูงสุดได้เลย ประการที่สองทั้งแปดเผ่าเพิ่งรวมกันเป็นหนึ่งเดียว และเขายังคงต้องทิ้งส่วนหนึ่งไว้เพื่อปราบปรามผู้ที่เพิ่งกลับมา ประการที่สามหากเผ่าซีหรงถูกยุยงโดยพวกเขา แน่นอนว่าต้องมีหูเหรินอยู่ทางนั้นต้องแบ่งออกไปส่วนหนึ่ง ประการที่สี่ ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้วการออกรบจำเป็นต้องมีหน่วยขนส่งเสบียงหลังจากเป่ยหูต่อสู้มาหลายปีไม่น่ามีกำลังสำรองมากเช่นนั้น”
เมื่อพูดถึงเรื่องนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและพูดว
