ืองเปิดเราจะเข้าไปในเมืองทันที!”
“ขอรับ” จงซู่ถอนหายใจในใจ
ซูถูคงอยากสังหารเขามาก อันที่จริงนี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะฆ่าซูถู แต่กำลังคนไม่พอเลยต้องแย่งชิงเนินกรวดกลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ทหารหมาป่าหิมะยังคงโจมตีกองทัพกลางแม้ว่าจำนวนของพวกเขาจะน้อยลงเรื่อยๆ พวกเขาก็ไม่มีความคิดที่จะหยุดจงซู่จึงจำเป็นต้องเคลื่อนไหว
“ผู้นำเผ่าหูคนใหม่นามซูถูนี่เก่งจริงๆ ทหารของเขากล้าหาญมาก”
หัวหน้าองครักษ์ตอบ “ทหารของท่านก็ดีไม่ต่างกันขอรับ!”
จงซู่หัวเราะแล้วสั่งการว่า “ตรวจสอบสถานการณ์ของกองทัพส่วนกลางทันที พวกเขาไม่เสียดายชีวิตเช่นนี้ต้องมีแผนอย่างแน่นอน”
“ขอรับ”
จงซู่ไม่สามารถพูดได้ว่าประมาท แต่มีบางสิ่งที่อยู่เหนือความคิดของเขา
อีกด้านหนึ่งหมิงเวยและหนิงซิววิ่งตามผู้ต้องสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง และบังเอิญมีลูกธนูพุ่งออกมา จากนั้นคนผู้นั้นก็ล้มลง
ทั้งสองหยุดชั่วขณะพยายามไล่ตามคนอื่น แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาไล่ตามอีกฝ่ายมานานเพียงใด เหล่าผู้ต้องสงสัยเหล่านี้ก็ตายไปทีละคนไม่ถูกฆ่าฟันจนตายก็ถูกม้าเหยียบตายจนสุดท้ายไม่เหลือรอดเลยสักคนเดียว
หนิงซิวหยุด เขาสับสนเล็กน้อย “ตายหมดแล้วหรือ”
ง่ายเกินไปหรือไม่คนพวกนี้ย่องเข้ามาในสนามรบเช่นนี้จะต้องมีแผนไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงตายง่ายเช่นนี้ หมิงเวยงงงวยเช่นกันนางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งทันใดนั้นก็รู้สึกถึงลมหายใจที่ผิดปกติ สีหน้าของนางเปลี่ยนไปและตะโกนขึ้นว่า
“พวกเขายังไม่ตาย!”
สิ่
