หน่งของจงซู่ได้ยาก
ในตอนนั้นข้ารับใช้เก่าขององค์หญิงหย่งชิงได้เคลื่อนไหว…
เปลวไฟปรากฏขึ้นดวงตาของซูถูเป็นประกายเขาไม่รีรอที่จะโยกคันโยก!
ลูกศรหน้าไม้หลายสิบลูกพุ่งออกจากหน้าไม้ และยิงใส่จงซู่ที่อยู่ในกองทัพกลาง!
โอกาสไม่ได้ดีมากแค่อยู่ในระยะการยิง แต่ก็ยังมีคนคุ้มกันมากมาย แต่นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่เขาสามารถหาได้ ลูกศรหน้าไม้นั้นทรงพลัง หนึ่งครั้งสามารถยิงออกไปได้หลายดอกมีโอกาสสูงที่จะยิงโดนจงซู่!
เมื่อทหารนายนั้นเข้าใกล้กองทัพกลางหมิงเวยก็ได้เห็น นางสัมผัสได้ถึงลมหายใจของบุคคลนั้น หมิงเวยตกใจและรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “แม่ทัพจง เขาเป็นสายลับ!”
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของนางจงซู่ก็ตะโกนขึ้นทันที “หน่วยป้องกัน!”
แนวป้องกันพุ่งออกไปข้างหน้าทันที ลูกศรหน้าไม้ลอยไปบนอากาศ
หัวหน้าองครักษ์เห็นแล้วตะโกน “ข้างบน!” ยังพูดไม่ทันจบลูกศรหน้าไม้ก็ถูกยิงไปแล้ว ลูกศรพุ่งราวกับห่าฝนตกใส่แนวป้องกัน
“ฉึกๆ!” เสียงลูกศรดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้อง
“ท่านแม่ทัพ!” หัวหน้าองครักษ์รีบวิ่งเข้ามา หนิงซิวตัดหัวของชายผู้นั้นด้วยกระบี่ เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นจงซู่ตกจากหลังม้า
เขาเองก็ถูกยิงด้วย หมิงเวยตกใจอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเข้ามาดูก็เห็นจงซู่ถูกองครักษ์ประคอง มีลูกศรหน้าไม้พุ่งทะลุสะบักไหล่ของเขาปักลงบนพื้น
“ข้าไม่เป็นไรไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร” จงซู่โบกมือและถามหัวหน้าองครักษ์ “ประตูเมืองขโมยมาได้หรือยัง”
