ซิวดึงกระบี่ที่ซ่อนอยู่ในกู่ฉินออกมากระบี่เรียวยาวฉายแสงเย็นสลัวใต้แสงจันทร์
หมิงเวยยิ้มและพูดว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นอาจารย์ใช้กระบี่ไม่ทราบว่าทักษะยอดเยี่ยมไม่แพ้กู่ฉินเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หนิงซิวส่ายหน้า “ข้าชำนาญกู่ฉิน ทักษะกระบี่ข้าไม่แข็งแกร่งเท่าศิษย์น้อง แต่” ในน้ำเสียงอันเรียบเฉยของเขามีกลิ่นอายสังหารแผ่ออกมา “ฆ่าคนได้ก็เพียงพอแล้ว”
ทั้งสองแยกกันค้นหาตัดหัวคนตายทีละคนหรือไม่ก็ระเบิดหัวทิ้งไปซะ
ในตอนนั้นในมือของทหารนายหนึ่งในกองทัพแคว้นฉีถือบางสิ่งบางอย่าง จากนั้นเขาก็ตะโกนขึ้นว่า “ท่านแม่ทัพ! ข้าน้อยพบตำแหน่งของผู้นำเผ่าหูแล้วขอรับ ท่านดูนี่ นี่เป็นหมวกของผู้นำ!”
จงซู่หยุดชะงักแล้วหันกลับมาสั่งทหาร “ไปดูหน่อย”
“ขอรับ”
ทหารนายนั้นกำลังเดินเข้ามาใกล้ แต่ก็ถูกหัวหน้าห้ามไว้ องครักษ์คนสนิทเดินเข้าไปพูดด้วยสองสามคำพร้อมยืนยันว่าหมวกในมืออีกฝ่ายเป็นหมวกของผู้นำจริงหรือไม่ หูเหรินมักนำอัญมณีประดับบนหมวกเพื่อแสดงฐานะซึ่งแยกแยะได้ไม่ยาก
เพื่อแยกแยะหมวกให้ออกจึงเรียกหาคบเพลิง
…………
ซูถูที่อยู่บนยอดเขาเมื่อทหารหมาป่าหิมะบุกเข้าไปในกระบวนแถว เขาเล็งไปที่กองทัพกลางพลางจับคันโยกแน่น ภายใต้การโจมตีของทหารหมาป่าหิมะ กองทัพกลางได้ย้ายตำแหน่งจนสามารถเข้าสู่ระยะการยิงเป็นครั้งคราว
ซูถูอดทนมากและรออย่างเงียบๆ แต่แค่นี้ยังไม่เพียงพอ
ไม่มีแสงไฟ มีแค่แสงจันทร์เพียงอย่างเดียวทำให้มองเห็นตำแ
