นี้พวกเขามองออกยิ่งไม่ต้องพูดถึงจงซู่ เมื่อเฝ้าดูกองทัพซีเป่ยแบ่งหน้าที่ปิดล้อมเมืองกันอย่างเป็นระเบียบแบบแผน หมิงเวยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “แม่ทัพที่มีชื่อเสียงก็คือแม่ทัพที่มีชื่อเสียง”
หนิงซิวเงียบทั้งเขาและหมิงเวยไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ แต่ได้ดูการต่อสู้บนเนินเขาด้านหลัง อันที่จริงทั้งสองเพียงแค่นั่งชมการต่อสู้ไปพลางๆ เท่านั้นตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งเกวียนแกะสลักงานไม้ ทำทีละส่วนแล้วประกอบเข้าด้วยกัน แม้ว่าจะดูน่าเกลียด แต่ก็สามารถมองออกว่าคืออะไร
นี่คือนกเป็นนกขนาดใหญ่ที่ให้คนขี่และบินได้ “บินได้จริงๆ หรือ” หนิงซิวสงสัยมาก
หมิงเวยตอบ “อาจารย์ไม่เคยเห็นนกตัวใหญ่ของเสวียนเฟยหรือ”
แน่นอนว่าหนิงซิวเคยเห็นในตอนที่หยางชูถูกคุมขังเขาก็ใช้สิ่งนี้ลักลอบพาเขาออกมา เพียงแต่การได้เห็นว่าสิ่งนี้ประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างไรด้วยตาตนเองก็ยังรู้สึกแปลกใจ
“มันเป็นเพียงกลไกชนิดหนึ่งเหมือนวัวไม้ม้าเลื่อน[1] แต่ต้องใช้ยันต์กระตุ้นซึ่งยันต์ไม่ได้สร้างได้ง่ายๆ สิ่งนี้จึงไม่ง่ายที่จะส่งเสริม หากคิดจะใช้ลำเลียงพลทหารคงไม่สามารถทำได้ มันทำได้เพียงส่งหนึ่งคนเพื่อส่งข่าวเท่านั้นเจ้าค่ะ”
พูดจบหมิงเวยรู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย “อาจารย์ มือของท่านสวยมากเหตุใดถึงทำของสิ่งนี้ออกมาได้น่าเกลียดเช่นนี้เล่า”
หนิงซิวตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ขอโทษด้วย ข้าไม่เคยเรียนมาก่อน” การต่อสู้ครั้งนี้ถูกกำหนดให้เป็นโศกนาฏกรรม
กองทัพซีเป่ยไม
