ยที่เขาที่เป็นถึงแม่ทัพนำทัพจะไม่สามารถเอาชนะหยางชูบนกระดานได้!
น่าเสียดายหยางชูทำให้เขาได้รู้ว่าการวางแผนการรบบนกระดานหมากรุกไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะรับมือ…หลังจากเล่นมาสามรอบติดจงรุ่ยก็พ่ายแพ้
เขาพูดด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ “ท่านเติบโตมาเช่นนี้กินอะไรเป็นอาหารกันถึงได้ฉลาดแกมโกงเช่นนี้ชนะอยู่ฝ่ายเดียว!”
หยางชูหัวเราะ “น้ำท่วมไม่ใช่เรื่องแปลก ท่านไม่คิดจะขุดเขื่อนป้องกันข้าบ้างเลยหรือถูกข้านำหน้าไปหนึ่งก้าวยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้อีก”
จงรุ่ยหน้าแดง “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านสามารถทำทุกอย่างเพื่อถ่วงเวลาได้ ท่านสามารถเอาชนะด้วยรูปแบบนี้ แต่ท่านเคยคิดถึงความมั่นคงของทัพหลังของท่านหรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ใช่กลยุทธ์ยกทัพ!”
หยางชูพูด “ทัพหลังนี้ของผู้ใด ทัพหลังของศัตรูควรถูกทำลาย! เมื่อไม่สามารถผลิตได้เสบียงทั้งหมดไม่เพียงพอ เช่นนั้นก็สามารถเอาชนะได้โดยไม่จำเป็นต้องต่อสู้ วิธีที่ประหยัดแรงเช่นนี้ท่านไม่ใช้แล้วมาโทษข้าหรือ”
“นี่เป็นแผนชั่วร้ายลับๆ ของท่าน!”
“เป็นท่านที่มัวแต่เคร่งครัดกับกฎเก่าๆ ต่างหาก”
“เช่นนั้นท่านไม่ใช่แม่ทัพที่ดี”
“เอาชนะไม่ได้เลยมาโจมตีเรื่องคุณธรรมงั้นหรือ หากข้าเป็นท่านคงกลับไปถามบิดาท่านอย่างแน่นอนไว้เอาชนะให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาพูดเถิด”
จงรุ่ยพูดไม่ออก และจากไปอย่างโกรธเคือง เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางหิมะที่ตกหนักจากนั้นก็ตัดสินใจไปหาจงซู่จริงๆ
แม้ว่าหิมะจะตก
